El Angel Exterminador 1962

El Angel Exterminador 1962

Ο Εξολοθρευτής Αγγελος

Σκηνοθεσία: Luis Bunuel

Σενάριο: Luis Bunuel, Luis Alcoriza

Είδος: Drama, Fantasy, Luis Bunuel, Mystery

Διάρκεια: 01:35

Γλώσσα: Spanish 

Παίζουν:

Silvia Pinal: Leticia 'La Valkiria'

Jacqueline Andere: Alicia de Roc

José Baviera: Leandro Gomez

Augusto Benedico: Carlos Conde

Luis Beristain: Cristián Ugalde

     Μια παρέα που αποτελείται από αριστοκράτες, προσκαλείται μετά την όπερα στο σπίτι ενός από τη συντροφιά για πάρτι και δείπνο. Καθώς η ώρα περνά ένας προς έναν οι υπηρέτες εγκαταλείπουν την οικία και οι καλεσμένοι ανακαλύπτουν πως για έναν περίεργο λόγο δεν μπορούν να φύγουν.

Σουρεαλιστική και μαύρη κωμωδία του Luis Bunuel με στοιχεία θρίλερ , που κάνει μια εξονυχιστική εξέταση της πραγματικότητας της ανθρώπινης ψυχής απογυμνώνοντας την από τον έξω-επιβαλλόμενο καθωσπρεπισμό της κοινωνικής οργάνωσης και κομψότητας. Ο Bunuel με πραγματική μαεστρία χειρίζεται ένα θέμα που ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να είναι επίκαιρο όσο και η ταινία του που μας έρχεται από το 1962. Μετά το Viridiana (1960) επιστρέφει ακόμα πιο δυναμικά και η όχι απλά ζωηρή-μάλλον άγρια θα τη χαρακτήριζα- φαντασία του συνδυαζόμενη με την έντονα πολιτικοποιημένη του ματιά και την προσωπική του βιοθεωρία και φιλοσοφία γύρω από τη φύση του ανθρώπου, προκαλεί ένα χάος προβληματισμών και ερωτημάτων όσο χαοτική είναι και η ταινία του, από την οποία εισπράττει κανείς περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.

Ο Bunuel έχει ένα εξαιρετικό τρόπο να προβάλει ιδέες , σύμβολα και μια ολόκληρη θεωρία χωρίς τη μεσολάβηση και βοήθεια της γλώσσας. Οι ασπρόμαυρες εικόνες του είναι άμεσες, απέριττες και φτάνουν ακριβώς στην ουσία της όλης υπόθεσης. Οι καλεσμένοι φτάνουν στο σπίτι, ανεβαίνουν τη σκάλα, κατευθύνονται προς την πόρτα. Η σκηνή επαναλαμβάνεται με τη διαφορά όμως πως η λήψη τώρα πραγματοποιείται από μια κάμερα που βρίσκεται τοποθετημένη ψηλότερα και επιτρέπει μια διαφορετική οπτική τόσο του χώρου όσο και της υπόθεσης. Τι ακριβώς όμως συμβαίνει ; Σε λίγο συνειδητοποιούμε και εμείς και οι επισκέπτες ότι απλά δεν μπορούν να εγκαταλείψουν την οικία και ο λόγος είναι ακατανόητος αν και για τους θεατές ίσως περισσότερο προφανής.

Σκηνές και διάλογοι επαναλαμβάνονται. Οι αριστοκράτες καλεσμένοι και όλη η ισορροπημένη κοινωνική δομή που τους στηρίζει και υπήρχε στην αρχή , τώρα καταρρέει, καθώς αρχίζουν να εξαπολύουν κατηγορίες στον οικοδεσπότη ότι αυτός είναι ο πραγματικός υπεύθυνος για την άβολη κατάσταση στην οποία βρίσκονται και τους έχει αιχμαλωτίσει εκεί. Οι συζητήσεις τους γίνονται προσβλητικές, οι μάσκες και το υποστηρικτικό τους υπόβαθρο των καλών τρόπων και των ακριβών ρούχων πάνε περίπατο αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα της μπουρζουαζίας που τώρα αναζητά απόμερες γωνιές μακριά από τα μάτια των υπολοίπων.

Ο κύκλος της ζωής προβάλλεται με τρόπο άγριο και γελοίο. Οι κύριοι ξεγυμνώνονται χωρίς την παρουσία των υπηρετών τους και ο Bunuel με το σαρδόνιο χιούμορ του υπογραμμίζει την υποκρισία και την πλαστότητα των συμπεριφορών μέσα από την ιδιαίτερη ασπρόμαυρη ομορφιά της φωτογραφίας του Gabriel Figueroa.

Τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών διαφορετικά όχι όμως και στο βάθος τους, εκεί που την εξουσία κρατούν τα ένστικτα και οι παρορμήσεις. Η Valkerie (Silvia Pinal), η παρθένα τη παρέας που αυτή της η ιδιαιτερότητα θα βοηθήσει στη λήξη του μυστηρίου, οι Beatriz (Ofelia Montesco) και ο Eduardo (Xavier Masse) οι δύο αρραβωνιασμένοι εραστές, η Bianca (Patricia Del Moleros) η άρρωστη πιανίστρια και ο γιατρός της (Augusto Benedico) και η έγκυος Rita (Patricia Moran) φοβούμενοι μήπως διαπράξουν κάποιο λάθος στη κοινωνική τους άψογη συμπεριφορά παγιδεύονται στην δικής τους κοινωνική ορθότητα και μένουν έγκλειστοι στην παθητική βολεψιμότητα και άνεση που τους παρέχει το αριστοκρατικό τους status. Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα βαθύτερο κίνητρο που τους αποτρέπει απ’το να ανοίξουν την πόρτα και να φύγουν και ο Bunuel με τη κλειστοφοβική εξέτασή τους εκθέτει την ενστικτώδη και δεσπόζουσα συμπεριφορά που ενυπάρχει σε κάθε ανθρώπινη εκδήλωση όσο και αν αυτή καλύπτεται συστηματικά και υπολογιστικά με αρώματα, ρούχα και το savoir vivre.

Τελικά ο κύκλος δεν κλείνει ποτέ. Όσο και αν οι τάξεις προσπαθούν να διατηρήσουν την ιδιαιτερότητα των χαρακτηριστικών τους, οι εκπρόσωποί τους θα επιστρέφουν στην αγριότητα και βιαιότητα της πραγματικής τους φύσης.

     Τι είναι αυτό που τελικά διαχωρίζει την ανθρώπινη φύση από αυτή των θηρίων; Σύμφωνα με το Bunuel την απάντηση θα τη βρούμε στην ελευθερία των ζώων.

 

  

Das fliegende Klassenzimmer 1954

Das fliegende Klassenzimmer 1954

Η Ιπτάμενη Τάξη

Σκηνοθεσία: Kurt Hoffmann

Σενάριο: Erich Kästner

Είδος: Drama, Comedy, Family

Διάρκεια: 1h 32min

Γλώσσα: Γερμανικά

Παίζουν:

Paul Dahlke: Justus

Heliane Bei:            Schwester Beate

Paul Klinge: Der Nichtraucher

Erich Ponto: Der Sanitätsrat

Bruno Hübner: Prof. Kreuzkamm

Herbert Kroll: Direktor Grünkern

Peter Kraus: Johnny

Knut Mahlke: Uli

Peter Tost: Martin

Erich Kästner: Συγγραφέας

 

Το "Das fliegende Klassenzimme" rείναι μια οικογενειακή ταινία της Γερμανίας του 1954 σε σκηνοθεσία του Kurt Hoffmann και πρωταγωνιστούν οι Paul Dahlke, Heliane Bei Paul Klinger, Peter Kraus. και άλλοι. Πρόκειται για μια προσαρμογή του μυθιστορήματος του 1933 Das fliegende Klassenzimme του Erich Kästner.

Για μας του γεροροκάδες το σημαντικό ήταν η πρώτη κινηματογραφική εμφανίσιμη του δεκατετράχρονου τότε Peter Kraus, ο οποίος ούτε τραγουδούσε ούτε ασχολείτο με τν μουσική. Μας τον παρουσιάζουν ως έναν ταλαντούχο συγγραφέα ο οποίος συγγράφει θεατρικά μαθητικά έργα. Δεν φαντάζομαι τότε να υποπτεύτηκε κανένας ότι ο νεαρός θα εξελισσόταν στον απαριθμώ ένα τραγουδιστή ροκ εντ ρολ της Γερμανίας.

  

The Miracle Worker 1962

The Miracle Worker 1962

Το Θαύμα της Άνι Σάλιβαν

  

Σκηνοθεσία: William Gibson, Helen Keller

Σενάριο: Fred Coe

Είδος: Biography, Drama

Διάρκεια: 01:46

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Anne Bancroft: Annie Sullivan

Victor Jory: Captain Arthur Keller

Inga Swenson: Kate Keller

Andrew Prine: James Keller

Kathleen Comegys: Aunt Ev

 

Η συναρπαστική και συγκινητική ιστορία των πρώτων χρόνων της ζωής της Ελεν Κέλερ και της δασκάλας της Άννι Σάλιβαν, η οποία τη βοήθησε να ξεπεράσει την σύγχυση που οφειλόταν στην αναπηρία της (τυφλή, κωφή και άλαλη) και έμαθε να επικοινωνεί μαζί της μέσω της γλώσσας των κωφαλάλων. Ένα βιογραφικό δράμα, το οποίο δικαίως χάρισε στην Αν Μπάνκροφτ και στην Πάτι Ντιουκ τα Οσκαρ Α' και Β' γυναικείου ρόλου αντίστοιχα, για τις αξεπέραστες, ιστορικές ερμηνείες τους. Η ταινία που άφησε άφωνους κοινό και κριτικούς, αποτέλεσε επίσης την πρώτη υποψηφιότητα για Οσκαρ του σκηνοθέτη της Αρθουρ Πεν, ενώ προτάθηκε επίσης για Όσκαρ κοστουμιών και καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου. Μια συγκλονιστική κινηματογραφική εμπειρία που το μόνο που έχει να διδάξει είναι τα πάντα.

Lawrence of Arabia 1962

Lawrence of Arabia 1962

Ο Λώρενς της Αραβίας

  

Σκηνοθεσία: David Lean

Σενάριο: T.E. Lawrence, Robert Bolt, Michael Wilson

Είδος: Adventure, Biography, Drama, War

Διάρκεια: 03:36

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Peter O'Toole: Lawrence

Alec Guinness: Prince Faisal

Anthony Quinn: Auda Abu Tayi

Jack Hawkins: General Allenby

Omar Sharif: Sherif Ali

 

-PLAIN EPIC: «Αν ήσουν ο παραγωγός και κάποιος έρθει και σου προτείνει να γυρίσεις μια ταινία διάρκειας τεσσάρων ωρών, χωρίς σταρ, χωρίς γυναίκες, χωρίς ρομάντζο και ζητάει γι αυτή ένα υπέρογκο ποσό για να τη γυρίσει στην έρημο, τι θα του απαντούσες;» Βιώνοντας τα τελευταία χρόνια μια από τις πιο άτολμες περιόδους της Χολιγουντιανής παραγωγής, τα λόγια του Omar Sharif φαντάζουν κάτι περισσότερο από προφητικά. Ταινίες σαν τον Λώρενς της Αραβίας δεν γυρίζονται πια. Οι υπερπαραγωγές της κινηματογραφικής βιομηχανίας περιορίζονται σε μια πολύ μικτή γκάμα θεματολογίας, που εκτείνεται από ψηφιακές περιπέτειες ως δράματα εποχής υπερεμπλουτισμένα με ρομαντικές αποφύσεις. Η φωτογραφική αισθητική ως έργο τέχνης, η πρόκληση συναισθημάτων μέσω εικαστικών πηγών, τα μακρόσυρτα επιβλητικά πλάνα επικών προδιαγραφών, είναι στοιχεία που ο εύπεπτος και εύκολα τρομοκρατούμενος σύγχρονος κινηματογράφος αποφεύγει επιδεικτικά. Η ταινία του David Lean ανήκει στο είδος των ταινιών που τα εκπροσωπεί. Είναι όλα όσα το σύγχρονο σινεμά έχει χάσει μέσα στο πέρασμα των καιρών. Πλάνα όπως αυτά της απέραντης ερήμου και των καραβανιών που τη διασχίζουν, εικόνες που πάλλονται από την ζωντανή διάσταση του επικού, στοιχειώνουν βλέμμα και αισθήσεις του θεατή αφήνοντας το χρώμα τους ανεξίτηλο στο χάρτη της κινηματογραφικής μνήμης, όσο και αν ιστορία και πλοκή αρχίζουν να ξεθυμαίνουν μέσα της. Και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του φιλμ.

-FILMPAINTING: Σίγουρα διαθέτει άφθονα τα στοιχεία της περιπέτειας, ενός μεγαλοπρεπούς ιστορικού δράματος, ωστόσο είναι η τελική απόχρωση της μαγείας που μένει αποτυπωμένη, όπως η θύμηση ενός σπουδαίου ζωγραφικού πίνακα. Η ιστορία της στρατολόγησης του Λώρενς στο πλευρό των Άγγλων στην εξέγερση των Αράβων κατά των Τούρκων κατακτητών την περίοδο 1914-1917, αφομοιώνεται από το μεγαλοπρεπές σκηνικό της ερήμου, απορροφώντας ταυτόχρονα από τα επιδραστικά του στοιχεία: Πώς θα φάνταζε ο Peter O`Toole μπροστά σε ένα διαφορετικό κινηματογραφικό πεδίο δράσης; Σίγουρα παράταιρος. Η μορφή του Λώρενς, του ημιπαράφρονα ήρωα που με τη διαφορετικότητά του κατόρθωσε να συσπειρώσει τους Άραβες γύρω από το όραμά του, γίνεται ένα με το περιβάλλον που τον αγκαλιάζει: Όπως ακριβώς και η προσωπική του ιστορία, ενός ανθρώπου που αφομοιώθηκε μέσα από αλλεπάλληλες ψυχικές μεταλλαγές από τον λαό που κλήθηκε να απελευθερώσει. Ίσως αυτή η ταύτιση των χαρακτήρων με τη φωτογράφηση της αφιλόξενης υπαίθρου, να ήταν η αιτία που κανείς τους δεν τιμήθηκε με το βραβείο Όσκαρ, σε αντίθεση με τα εικαστικά χαρακτηριστικά του φιλμ –σκηνοθεσία, φωτογραφία, μουσική-. Ίσως τελικά η αναφορά του Omar Sharif περί απουσίας σταρ να κρύβει μέσα της μια μικρή δόση αλήθειας. Παρά τη συμμετοχή μερικών από τα λαμπρότερα αστέρια του φιλμικού στερεώματος – Peter O`Toole, Alec Guinness, Anthony Quinn, Omar Sharif, Claude Rains, Anthony Quale, Jack Hawkins - το τελικό αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως ένα οπτικό αριστούργημα, από εκείνα που κρεμασμένα σε κάποιον τοίχο σε καλούν να απορροφηθείς μέσα τους, αδιαφορώντας για το θέμα που πραγματεύονται. Μετατρέποντας τον David Lean από τον μεγάλο σκηνοθέτη της Γέφυρας του Ποταμού Κβάι και του Δόκτωρ Ζιβάγκο, σε ζωγράφο…

-ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ: Στρατηγός Murray (Donald Wolfit): «Δεν μπορώ να καταλάβω αν είσαι παράφρονας ή απλά βλακώδης» - Lawrence (Peter O’Toole): «Έχω ακριβώς το ίδιο πρόβλημα, κύριε.» 

-2½ ΓΑΜΟΙ:

1) Peter O’Toole: Μορφή άλλοτε αινιγματική, άλλοτε σοφή, άλλοτε ημιπαράφρονη, στο ρόλο που τον στιγμάτισε για πάντα. 

2) Είναι ό,τι και το 2001, Η Οδύσσεια του Διαστήματος για το σινεμά του φανταστικού: Ποίηση… 

+½) Τα σύγχρονα ανάλογα του φιλμ του Lean: Hulk, Εξολοθρευτης 3 , Matrix Reloaded, X-Men 2. Μιζέρια… 

-ΚΑΙ 1½ ΚΗΔΕΙΑ:

1) Αλλά ούτε μια γυναίκα σε τρεισήμισι ώρες ταινία; Ούτε το “Queer as folk” τέτοιο χάλι. Κάτσε, μάλλον τα μπέρδεψα… 

+½) …αλλά με τόσο λιοπύρι και τόση άμμο, λογικό είναι να μου ‘ρθει μια ζαλάδα. Τρεκλίζοντας προς το ψυγείο…

O Pagador De Promessas 1962

O Pagador De Promessas 1962

Η Υπόσχεση

Σκηνοθεσία: Anselmo Duarte

Σενάριο: Anselmo Duarte, Dias Gomes

Είδος: Drama

Διάρκεια: 01:38

Γλώσσα: Portuguese

Παίζουν:

Leonardo Villar: Zé do Burro

Glória Menezes: Rosa

Dionísio Azevedo: Olavo / the Priest

Geraldo Del Rey: Bonitão

Roberto Ferreira: Dede

 

Ο Ζε έχει μονάχα μία ιδιοκτησία που να αξίζει να αναφερθεί κι αυτή είναι ο γάιδαρος του. Ο γάιδαρος ονομάζεται Νίκολας και ο Ζε θεωρεί πως είναι μια ανεξάρτητη ύπαρξη. Κατά τη διάρκεια μιας θεομηνίας, ο Νίκολας τραυματίζεται σοβαρά κι ο Ζε στην απελπισία του κάνει τάμα για να γίνει καλά: να κουβαλήσει έναν σταυρό όμοιο σε μέγεθος του Χριστού μέχρι την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, όπου βρίσκεται στην πόλη της Μπάχια. Ο Νίκολας γίνεται τελείως καλά κι ο Ζε ξεκινάει να κατασκευάζει τον σταυρό του δικού του μαρτυρίου.

  

Knife In The Water 1962

Knife In The Water 1962

Μαχαίρι στο Νερό

 

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Σενάριο: Jakub Goldberg, Roman Polanski, Jerzy Skolimowski

Είδος: Drama, Fantasy, Roman Polanski

Διάρκεια: 01:34

Γλώσσα: Polish

Παίζουν:

Leon Niemczyk: Andrzej

Jolanta Umecka: Krystyna

Zygmunt Malanowicz: Young Man

Anna Ciepielewska: Krystyna

Roman Polanski: Young Man

 

Ένα παντρεμένο ζευγάρι παίρνει στο αυτοκίνητό του έναν νεαρό φοιτητή που κάνει ωτοστόπ και τον προσκαλεί σε μία διήμερη κρουαζιέρα με το σκάφος τους. Μεταξύ των δύο ανταγωνιστικών ανδρών που θέλουν να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον της συζύγου του ενός, ξεσπάει ένας ψυχολογικός πόλεμος. Όταν μία καταιγίδα θα τους κρατήσει μακριά από το κατάστρωμα, σε μία καμπίνα τότε οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες...

 

 

The Horrible Dr. Hichcock 1962

L'orribile segreto del Dr Hichcock 1962

Το Τρομερό Μυστικό του Δρ Χίτσκοκ

Σκηνοθεσία: Riccardo Freda

Σενάριο: Ernesto Gastaldi

Είδος: Horror ΔΕ 60

Διάρκεια: 01:16

Γλώσσα: Ιταλικά

Παίζουν:

Barbara Steele: Cinzia Hichcock

Robert Flemyng: Prof. Bernard Hichcock

Silvano Tranquilli: Dr. Kurt Lowe

Maria Teresa Vianello: Margaretha Hichcock

Harriet Medin: Martha - The Maid

 

1885. Ο νεκρόφιλος Δρ Χίτσκοκ ναρκώνει τη σύζυγο του για να ασκήσει τα νεκροφιλικά του σεξουαλικά παιχνίδια. Μια ημέρα από λάθος, βάζει παραπάνω δόση και τη σκοτώνει. Αφήνει το σπίτι του θολωμένος. Μετά από χρόνια, παντρεύεται εκ νέου και επιστρέφει στο σπίτι. Ανακαλύπτει με έκπληξη πως η πρώτη σύζυγος του ακόμα ζει, αλλά είναι τρελή και πρόωρα γερασμένη. Σκοπός του δόκτορα τώρα είναι να χρησιμοποιήσει το αίμα της νέας του συζύγου, ώστε να ανανεώσει αυτό της πρώην του και να την ξανανιώσει.