The Road to Drakoula 1931- 1999

The Road to Drakoula 1931- 1999

Ο δρόμος για το Drakoula 1931

Σκηνοθεσία: David J. Skal

Σενάριο: David J. Skal

Είδος: Docuentary

Διάρκεια: 35:03

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Carla Laemmle: Η ίδια - Παρουσιάστρια

Clive Barker: Ο ίδιος

Bob Madison: Ο ίδιος

David J. Skal: Ο ίδιος

Michael Barsanti: Ο ίδιος

Nina Auerbach: Η ίδια

Lokke Heiss: Ο ίδιος

Jan-Christopher Horak: Ο ίδιος

Ivan Butler: Ο ίδιος

 

    Μια ματιά στην ιστορία του διαβόητου βαμπίρ Δράκουλα και πώς προέκυψε η αρχική ταινία του 1931.

    Το θέμα παρουσιάζει η υπέροχη γοητευτική Carla Laemmle, ανιψιά του ιδρυτή της Universal και ηθοποιός η ίδια. Εμφανίζεται στην πρώτη σκηνή του Δράκουλα ως μία από τους επιβάτες της άμαξας και λέει στην πραγματικότητα τις πρώτες γραμμές της ταινίας. Αυτή η ταινία καλύπτει την ιστορία του Δράκουλα όπως την έγραψε ο Μπραμ Στόκερ.

 

  

Drácula 1931 Spanish Version

 Drácula 1931 Spanish Version

Δράκουλας – Ισπανική βερσιόν

 

Σκηνοθεσία:  George Melford

Σενάριο: Bram Stoker (novel), Baltasar Fernández Cué, Hamilton Deane

Είδος: Horror, Fandasy, Drama

Διάρκεια: 1h 44min

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Carlos Villarías: Conde Drácula

Lupita Tovar: Eva

Barry Norton: Juan Harker

Pablo Álvarez Rubio: Renfield

Eduardo Arozamena: Van Helsing

José Soriano Viosca: Doctor Seward

 

            Την χρονιά που γυρίστηκε η ταινία DRACULA 1931. με τον Bela Lugosi, η τεχνολογία δεν είχε προοδεύσει στο θέμα την μεταγλώττισης, έτσι οι παραγωγοί της ταινίας μην μπορώντας να αψηφήσουν το πολυπληθές Ισπανόφωνο κοινό, αποφάσισαν να γυρίσουν ταυτόχρονα την ίδια ταινία με Ισπανόφωνους ηθοποιούς. Όταν λέμε ταυτόχρονα, το εννοούμε στην κυριολεξία. Την ημέρα γυριζόταν η αγγλόφωνη εκδοχή και την νύχτα η ισπανόφωνη. Αυτός είναι ο λόγος που ορισμένοι υποστηρίζουν πως η ισπανόφωνη υπερτερεί της αγγλόφωνης. Θεωρείται λογικό την στιγμή που οι ισπανόφωνοι ηθοποιοί παρακολουθούσαν τα γυρίσματα την ταινίας κατά την διάρκεια της ημέρας, το βράδυ που έπρεπε να επαναλάβουν τις ίδιες σκηνές στα Ισπανικά να μπορέσουν να διορθώσουν κα να βελτιώσουν τις όποιες ατέλειες είχε η Αγγλική εκδοχή.

Κατά τα άλλα πρόκειται για την ίδια ακριβός ταινία σε διαφορετική γλώσσα και με άλλους ηθοποιούς.

DRACULA 1931

DRACULA 1931

Δράκουλας

Σκηνοθεσία: Tod Browning, Karl Freund

Σενάριο: Bram Stoker, Hamilton Deane, John L. Balderston

Είδος: Horror, Fandasy, Drama, Boris Karlof - Bela Lougosi

Διάρκεια: 1h 15min

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν: 

Bela Lugosi: Count Dracula

Helen Chandler: Mina

David Manners: John Harker

Dwight Frye: Renfield

Edward Van Sloan: Van Helsing

Herbert Bunston: Doctor Seward

 

Όλοι οι φίλοι των ταινιών τρόμου, και δη των ταινιών με βρικόλακες, έχουμε δει όλες τις ταινίες που έχουν κυκλοφορήσει με ήρωα τους τον κόμη Dracula. Αυτή λοιπόν είναι η πρώτη ομιλούσα ταινία με θέμα αυτόν τον σκοτεινό ήρωα, που έχει διασκευαστεί και παιχτεί άπειρες φορές από πολλούς ηθοποιούς. Προσωπικά, ίσως να ακουστεί και ύβρις, αλλά για εμένα είναι ο καλύτερος Dracula που υπήρξε.

Ο συμβολαιογράφος Renfield καταφθάνει στον πύργο του Κόμη Dracula για να υπογράψουν τα συμβόλαια για την αγορά ενός οικήματος στην Αγγλία. Ο Κόμης κάνει υποχείριό του τον Renfield και μαζί ξεκινάνε για την Αγγλία. Φτάνοντας εκεί, ο Κόμης γοητευμένος από την όμορφη Mina προσπαθεί να την κάνει δική του.

Τι να πεις για αυτή την ταινία που επηρέασε όλες τις υπόλοιπες ταινίες με ήρωα τον Κόμη Δράκουλα. Εξαιρετική ερμηνεία του Bela Lugosi. Το βλέμμα, η φωνή του και το παράστημα του σε κάνουν να ανατριχιάζεις. Ο Dwight Frye ως Renfield είναι φανταστικός με το τρελαμένο βλέμμα του και το διαβολικό του γέλιο. Θύμα και θύτης ταυτόχρονα δεν ξέρεις αν πρέπει να τον λυπηθείς ή να τον μισήσεις. Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι εξαιρετική, ανατριχιαστική, δεδομένης της εποχής όπου ο κινηματογράφος ήταν ακόμη στα γεννοφάσκια του. Επιβλητικό τοπίο, σκοτεινές εικόνες, σκιές και ήχοι που μαγεύουν και τρομάζουν.

Το θέμα της ταινίας είναι γνωστό, δεν υπάρχει κάποια έκπληξη. Κατ’ εμέ, είναι ο καλύτερος Δράκουλας μιας και η προφορά, και όχι μόνο, του Bela Lugosi του δίνει κάτι το αυθεντικό λόγω καταγωγής. Επίσης, η ταινία γυρίστηκε στο ίδιο πλατό, ταυτόχρονα, με Ισπανόφωνους ηθοποιούς.

Ο Bela Lugosi όταν πέθανε το 1956, θάφτηκε φορώντας την μαύρη κάπα που φορούσε στην ταινία.

 

  

The Premature Burial 1962

 The Premature Burial 1962

Μια Κραυγή Στην Ομίχλη

Σκηνοθεσία: Roger Corman

Σενάριο: Charles Beaumont, Ray Russell, Edgar Allan Poe

Είδος: Drama, Horror ΔΕ 60, Mystery

Διάρκεια: 1h 21min

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Ray Milland: Guy Carrell

Hazel Court: Emily Gault

Richard Ney: Miles Archer

Heather Angel: Kate Carrell

Alan Napier: Dr. Gideon Gault

John Dierkes: Sweeney

 

Ακόμα μια από τις ιστορικές μεταφορές του Edgar Allan Poe από τον μεγάλο Roger Corman που διαφοροποιείται κυρίως λόγω της απουσίας του Vincent Price από τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο λόγος ήταν ότι η ταινία είχε αρχικά γυριστεί για την εταιρία Pathe, πράγμα που απέκλειε την συνεργασία με τον δεσμευμένο με συμβόλαιο από την American International Pictures, Vince. Στην πορεία, βέβαια, η AIP αγόρασε την παραγωγή από την Pathe μετά από αποφασιστική κίνηση του θρυλικού αρχηγού της, Zamuel Z. Arkoff, αλλά ήδη η παραγωγή είχε ξεκινήσει και έτσι ο Ray Milland παρέμεινε πρωταγωνιστής σε μια από τις λιγότερο σημαντικές παραγωγές του Roger Corman εκείνης της περιόδου.

Ο Milland υποδύεται τον Guy Carrell, έναν σκοτεινό τύπο που έχει χρόνια φοβία και ψύχωση με το ενδεχόμενο να θαφτεί ζωντανός. Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του, ο πατέρας του υπέφερε από καταληψία, μια ασθένεια που κατά τη διάρκεια κρίσεων ο ασθενής παρουσιάζει όλα τα συμπτώματα του θανάτου χωρίς όμως να έχει πεθάνει. Αυτό δεν το γνώριζαν οι συγγενείς που τον έθαψαν ζωντανό. Όμως ο Guy είναι αποφασισμένος να μην του συμβεί κάτι τέτοιο και φτιάχνει τον δικό του οικογενειακό τάφο γεμάτο παροχές ώστε κάποιος που πιθανότατα θα θαφτεί εκεί ζωντανός να μπορεί να την κοπανήσει χωρίς πολλά προβλήματα.

Δυστυχώς γι αυτόν, την ψύχωση του δε μοιράζεται και η σύζυγος του, Emily, που υποδύεται η τακτική στις μεταφορές του Poe, Hazel Court, που προσπαθεί να τον κάνει να ευχαριστηθεί λίγο τη ζωή μαζί της θέτοντας του το αρχαίο δίλημμα σε ανθρώπινες σχέσεις, «ή την κρύπτη ή εμένα».

Φυσιολογικά, ο Guy διαλέγει το κορίτσι και καταστρέφει την κρύπτη σε μια λαμπρή τελετή με παρόντες τον γιατρό πατέρα της Emily (Alan Napier) και τον οικογενειακό τους φίλο Miles Archer (Richard Ney) που κάποτε ήταν ερωτευμένος με την Emily. Ο τελευταίος θέλει να τελειώνει με την φοβία του Guy και του προτείνει να ανοίξουν τον τάφο του πατέρα του για να του αποδείξουν μια και καλή ότι οι φόβοι του δεν έχουν βάση, αλλά το θέαμα δεν είναι αυτό που περίμεναν κάτι που προκαλεί τον Guy να υποστεί καρδιακή προσβολή. Ή μήπως είναι τα πρώτα συμπτώματα καταληψίας που τόσο φοβόταν ο μονόχνοτος ευγενής;

Γενικά το PREMATURE BURIAL είναι από τις υποεκτιμημένες δουλειές του Corman από την περίοδο Edgar Allan Poe του και αυτό κυρίως της απουσίας του Vincent Price. Από την άλλη, έχει όλα σχεδόν εκείνα τα στοιχεία που συναντάμε σε όλες τις δουλειές του Αμερικανού παραγωγού και σκηνοθέτη και συγκεκριμένα την έντονη αδιαπέραστη γοτθική ατμόσφαιρα και την συνεχιζόμενη αίσθηση απειλής να πλανάται στον αέρα. Όμως το κύριο ενδιαφέρον στο PREMATURE BURIAL είναι το ψυχολογικό κομμάτι και συγκεκριμένα ο διαταραγμένος ψυχισμός του πρωταγωνιστή, κάτι που διαφοροποιεί θεματικά τη συγκεκριμένη ταινία από το παρόμοιο σε υπόθεση και ανώτερο από κάθε άποψη PIT AND THE PENDULUM.

Το ότι ο Vincent Price θα «είχε» το ρόλο του Guy πολύ πιο άνετα από τον Ray Milland είναι ξεκάθαρο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ο τότε σούπερ- γκόμενος του παγκόσμιου σινεμά Milland δεν τα πάει καλά. Κάθε άλλο, μάλιστα. Με μια κοντρολαρισμένη ερμηνεία που αποφεύγει τους θεατρινισμούς καταφέρνει και μεταδίδει στο θεατή τις μεταπτώσεις στον ψυχισμό του όσο και τον φανατισμό και την ψύχωση του με το ενδεχόμενο να καταλήξει θαμμένος ζωντανός. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, πρόκειται για έναν πολύ σημαντικό χαρακτήρα για την εξέλιξη της ταινίας, που πιθανότατα να ήταν αρκετά πιο επιτυχημένος στα έμπειρα χέρια του Price.

Πάντως η αλήθεια είναι ότι το σενάριο του Charles Beaumont αφήνει αρκετές ανοιχτές τρύπες και θα μπορούσε να είναι καλύτερο, κι αυτό είναι το βασικό πρόβλημα του PREMATURE BURIAL. Ότι μεταπηδάει από μια καθαρά ψυχολογική σκοπιά σε τυπικά μονοπάτια μυστηρίου και προς το φινάλε γίνεται ολίγον τι κοινότυπο και χωρίς λογική. Πριν από αυτό όμως υπάρχει άλλη μια επίδειξη της μοναδικής ικανότητας του Roger Corman και του μόνιμου καλλιτεχνικού διευθυντή του, Daniel Haller, να κάνουν τέτοιου τύπου παραγωγές των 200.000 δολαρίων να μοιάζουν πλούσιες και τεχνικά άρτιες με την ατμόσφαιρα σήμα- κατατεθέν να φτάνει σε επίπεδα που απολαύσαμε στα THE MASQUE OF THE RED DEATH και THE HAUNTED PALACE.

Εκτός από αυτό, υπάρχουν και κάποιες αληθινά ανατριχιαστικές και παραισθησιακές σκηνές, όπως η ονειρική σεκάνς του Milland δοσμένη με τα γνώριμα πολύχρωμα φίλτρα που είδαμε και στο PIT AND THE PENDULUM, και η τελική σκηνή που η όμορφη Hazel Court νιώθει τον τρόμο της ψύχωσης του άνδρα της. Σε αυτήν την κατεύθυνση, το όλο κλίμα είναι έντονα κλειστοφοβικό και σε ορισμένες στιγμές αποκαρδιωτικό και γενικά καλύπτει τις κακοτοπιές του σεναρίου που ιδίως προς το φινάλε είναι πολλές.

Σίγουρα δεν πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες μεταφορές Poe από τον Roger Corman, αλλά σε κάθε περίπτωση βλέπεται πολύ ευχάριστα ξανά και ξανά και είναι μια ακόμα άξια προσθήκη στον κατάλογο τεράστιων στιγμών της σκηνής του τρόμου εκείνης της περιόδου που οι fans θα εκτιμήσουν δεόντως.

 

Secret Agent 1936

Secret Agent 1936

Μυστικός Πράκτορας

Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock

Σενάριο: Campbell Dixon, W. Somerset Maugham,

Charles Bennett, Ian Hay, Jesse LASKY Jr.

Είδος: Comedy, Drama, HITCHCCOCK, Mystery, Romance, Thriller

Διάρκεια: 01:26

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Madeleine Carroll: Elsa Carrington

Peter Lorre: The General

John Gielgud: Richard Ashenden

Robert Young: Robert Marvin

Percy Marmont: Caypor

 

Ένα ζευγάρι μαθητευόμενων κατασκόπων πηγαίνει στην Ελβετία με σκοπό να δολοφονήσει έναν γερμανό κατάσκοπο του οποίου την ταυτότητα αγνοεί. Τους συνοδεύει ένας εκκεντρικός μεξικανός δολοφόνος. Φτάνοντας στην Ελβετία σκοτώνουν έναν τουρίστα τον οποίο υποψιάζονται χωρίς να αναμένουν οδηγίες. Όταν αυτές έρχονται τους υποδεικνύεται άλλο πρόσωπο. Τότε συνειδητοποιούν πως είναι κοινοί δολοφόνοι. Θα πάνε στη συνέχεια σε ένα εργοστάσιο σοκολατοποιίας στο οποίο εργάζονται γερμανοί πράκτορες και πληροφορούνται για τον αληθινό κατάσκοπο. Στο τέλος της ταινίας το τρένο που τους μεταφέρει όλους προς την Κωνσταντινούπολη δέχεται από αέρος επίθεση και καταστρέφεται. Το ζευγάρι των δύο κατασκόπων θα σωθεί μόνο, ενώ ο μεξικανός φίλος τους και ο γερμανός πράκτορας σκοτώνονται.

Η ταινία βασίζεται σε δύο νουβέλες του Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ από την ανθολογία του Ashenden οr Τhe British Agent (Ασέντεν ή Ο Βρετανός πράκτορας, 1928), με τίτλους Ο προδότης και Ο φαλακρός Μεξικάνος και σε ένα θεατρικό έργο του Κάμπελ Ντίξον με θέμα μια ιστορία αγάπης, βασιζόμενο στην προηγούμενη συλλογή του Μομ.

   

Onibaba 1964

Onibaba 1964

Ονιμπάμπα

Σκηνοθεσία: Kaneto Shindo

Σενάριο: Kaneto Shindo

Είδος: Horror

Διάρκεια: 01:43

Γλώσσα: Japanese

Παίζουν:

Nobuko Otowa: Kichi's Mother

Jitsuko Yoshimura: Kichi's Wife

Kei Sato: Hachi

Jukichi Uno: Samurai General

Taiji Tonoyama: Ushi

 

Ξεχάστε την κλισέ εικόνα της γυναίκας-φάντασμα με τα μακριά μαύρα μαλλιά που μας κληροδότησε το ιαπωνικό σινεμά τρόμου και εξαπολύθηκε σαν λαίλαπα στον υπόλοιπο κόσμο. Το πυρετικό δημιούργημα του Κανέτο Σίντο έχει τις ρίζες του σε μια παλιά βουδιστική παραβολή, αλλά το περιεχόμενο του μακράν απέχει από το να γίνει διδακτικό.

Μαθητής του Μιζογκούτσι, ο Σίντο σκιαγραφεί τη ζωή μιας γυναίκας και της νύφης της, που ζουν στο περιθώριο της φεουδαρχικής ιαπωνικής κοινωνίας, η οποία μαστίζεται από εμφυλίους. Αποκτηνωμένες, βγάζουν τα προς το ζην δολοφονώντας εξαντλημένους σαμουράι και πουλώντας τις πανοπλίες τους. Όταν ένας γείτονας επιστρέφει από τη μάχη και ανακοινώνει τον θάνατο του γιου και συζύγου τους, η νεότερη παρασύρεται σε μια ζωώδη σχέση μαζί του.

Με φόντο ένα απέραντο, αγριευτικό λιβάδι από καλαμιές σε ανθρώπινο ύψος, ο Σίντο κινηματογραφεί τη σχέση των δύο γυναικών αλλά και το ερωτικό πάθος που γεννιέται στις πιο άγριες συνθήκες, απογυμνωμένα από κάθε ανθρώπινο συναίσθημα, με μοναδικό στόχο την επιβίωση ανεξαρτήτως τιμήματος. Η σαρκική έλξη αναδεικνύεται σε ζήτημα ζωής και θανάτου, που ακόμη και το δαιμονικό τέχνασμα της ηλικιωμένης γυναίκας –σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατήσει δίπλα της τη συνεργό στο έγκλημα και την επιβίωση– δεν θα καταφέρει να υποτάξει. Σε ένα παροξυσμό φινάλε, ο Σίντο παντρεύει το σεξ και τον θάνατο σε μια διαβολική συνάντηση που δεν χρειάζεται το μεταφυσικό για να προκαλέσει ανατριχίλες.

  

The Shout 1978

The Shout 1978

Η Κραυγή

Σκηνοθεσία: Jerzy Skolimowski

Σενάριο: Robert Graves, Michael Austin, Jerzy Skolimowski

Είδος: Drama, Horror ΔΕ 70

Διάρκεια: 01:26

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Alan Bates: Charles

Susannah York: Rachel

John Hurt: Anthony

Robert Stephens: Chief Medical Officer

Tim Curry: Robert Graves

 

Ένας συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής, ζει με τη γυναίκα του σ' ένα χωριό της αγγλικής επαρχίας. Γνωρίζεται τυχαία μ' έναν ξένο ο οποίος αυτοπροσκαλείται για φαγητό, και μαγεύει τους απρόθυμους οικοδεσπότες του με ιστορίες από τα ταξίδια του στην Αυστραλία. Έχει φέρει μαζί του ένα θανατηφόρο κόκαλο, την ικανότητα να αιχμαλωτίσει την καρδιά μιας γυναίκας και τη δύναμη να εκφέρει μια τρομερή, δολοφονική κραυγή

Η καλύτερη ταινία της βρετανικής περιόδου του αυτοεξόριστου λογοκριμένου πολωνού ποιητή, μποξέρ, ζωγράφου, ηθοποιού, προπονητή δύο ερασιτεχνικών ποδοσφαιρικών ομάδων, συν-σεναριογράφου του The Knife in the Water. 1962, κοντινότερου ανατολικοευρωπαίου σκηνοθέτη στο πνεύμα της nouvelle vague - Jerzy Skolimowski (Deep End.1970, The Essential Killing.2010).

Η παραξενιά της φαίνεται απ' την αρχή- τρεις ασύνδετες μεταξύ τους σκηνές στους τίτλους αρχής... Τρόφιμοι και γιατροί ενός επαρχιακού ψυχιατρείου παίζουν κρίκετ  σ' ένα γήπεδο χεσμένο από αγελάδες. Ο πολυμαθής, πολυταξιδεμένος, ευφυέστατος τρόφιμος Τσαρλς κρατά το σκορ και για να γλυτώσει απ' τη βαρεμάρα διηγείται, ακονίζοντας ένα κόκκαλο, σ' έναν σαστισμένο επισκέπτη (τον Robert Graves- το όνομα του συγγραφέα της ομότιτλης νουβέλας που βασίζεται το σενάριο. 1929) μια ιστορία που αφορά τον ίδιο, έναν από τους παίχτες και την γυναίκα του. Για να την κρατά πάντα ζωντανή μέσα του, την διηγείται πάντα διαφορετικά, αλλάζοντας την σειρά, την σημαντικότητα και τις κορυφώσεις των γεγονότων αλλά στο τέλος είναι πάντα η ίδια... Βρισκόταν σε περιπατητικές διακοπές όταν συνάντησε τον avant guard μουσικό και του έπιασε κουβέντα για το μηδενιστικό κυριακάτικο κήρυγμα της εκκλησίας του χωριού. Αυτός από αμηχανία του πρόσφερε την φιλοξενία του. Στο δείπνο τους μίλησε για τα 18 χρόνια που έζησε με τους Αβορίγινες, ότι σκότωσε όλα του τα παιδιά εκμεταλλευόμενος ένα έθιμο τους, για τον μάγο της φυλής που έγδαρε τον εαυτό του για να φέρει βροχή και την ικανότητα που του δίδαξε να μπορεί να σκοτώσει ακαριαία όποιον ακούσει την Κραυγή του. Η εισβολή του αινιγματικού άντρα σύντομα ταράζει την αρμονική ζωή του φιλήσυχου μποέμ ζευγαριού, παρά την δυσπιστία τους για τα περί μαγείας, μιας και δεν έχουν τη φαντασία να κατανοήσουν κάτι έξω από τη δική τους εμπειρία. Η γυναίκα θα υποταχτεί εξ ολοκλήρου και ο επιστήμονας του ήχου, που έχει ακούσει τα πάντα στη ζωή του, ανυπομονεί να ακούσει την Κραυγή.

Μια ιστορία από το ψυχιατρείο για το ψυχιατρείο. Μιλά για την δύναμη και την αλήθεια, χάνει την ισορροπία μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας και βασανίζει το μυαλό καιρό μετά την θέαση της. Αδύνατον να ταξινομηθεί σε κάποιο genre- περιεχόμενο και φόρμα ταυτίζονται αδιαφορώντας για τις συμβάσεις και τα όρια των ειδών- arthouse μεταμοντέρνο (ημι)μεταφυσικό πειραματικό θρίλερ, abstract ambient αλληγορικό ψυχόδραμα μυστηρίου ή η ευφάνταστη, αλληγορική, χωρίς νόημα, ιστορία από το Στόμα Της Τρέλας. 1994 μιας διάνοιας στη ζώνη του λυκόφωτος? Τα κομμάτια/layers του παζλ ενώνονται σιγά σιγά κάτω από το ερωτηματικό που διατρέχει την ταινία σε ολόκληρη την διάρκεια της (88 min) μέχρι και το wtf ανοιχτό φινάλε. Διάσπαρτες, ασυνάρτητες, χωρίς χρονική συνέχεια(?), εικόνες συνδέονται και αποκτούν αργότερα νόημα αφήνοντας μαλάκα τον θεατή με την ευρηματικότητα και την περίτεχνη δομή του σεναρίου, που χάρις το montaz καταφέρνει να κόψει "ένα κρύσταλλο με τις διαθλαστικές του γωνίες και την καλειδοσκοπική του όψη, κάτι σαν τα θραύσματα ενός ονείρου που συσσωρεύονται σε μια δομή τόσο παράξενη που κανείς δεν μπορεί να την συλλάβει λογικά, αλλά η οποία ταρακουνά όλες τις αισθήσεις" (Jerzy Skolimowski). Η χρήση του ήχου είναι ένα ακόμα επίτευγμα- αποκτά πρωτόγνωρο ύπουλο ρόλο στην αφήγηση ενώ τα έρημα τοπία/απέραντοι αμμόλοφοι και η ρουτίνα της καθημερινότητας του, κολλημένου στο χρόνο, χωριού συμπληρώνουν την ονειρική μυστηριακή ατμόσφαιρα ανησυχίας. Απαιτητικό, παράξενο, πολυεπίπεδο, Βραδίας Καύσεως και χαοτικό. Θυμίζει στα σημεία τα κλασσικά Straw Dogs.1974, The Wicker Man.1973, Don't Look Now.1973 και έχει κάτι από την παραισθησιογόνα ατμόσφαιρα του D.Lynch (Blue Velvet.1986, Lost Higway.1997 ). Ο διεστραμένος Sir Alan Bates κλέβει την παράσταση από τους πάντα καλούς Susannah York (They Shoot Horses, Don't They?1969, Images.1972) και John Hurt (The Osterman Weekend.1983, Alien.1979) γεμίζοντας το κάδρο και μαγνητίζοντας θύματα και θεατή με την πληθωρική παρουσία του. Μια μεγάλη στιγμή της περιπετειώδους πορείας του αντικαριερίστα πολωνού και του μετα-hammer βρετανικού τρόμου των 70ς. Αν κυκλοφορούσε σήμερα θα ήταν το θρίλερ της χρονιάς.

1. Ειδική μνεία για το υπόγειο εργαστήριο του Hurt (ξέχνα το Blow Out.1981), όπου εκεί στριμωγμένος ανάμεσα σε μπλιμπλίκια, μετρονόμους, μπομπίνες και αναλογικά μηχανήματα ηχογράφησης της εποχής ηχογραφεί ήχους-μια σφίγγα σε μπουκάλι, η κάφτρα του τσιγάρου, δοξάρι και κονσέρβα, μπίλιες και νερό κ.α.- και τους μεγεθύνει δημιουργώντας εντυπωσιακά ηχητικά εφε

2. Η μπάλα χάθηκε όταν ο πίνακας του Φράνσις Μπέικον άξαφνα πήρε σάρκα και οστά.

3. ελλ. τίτλος> Η Κραυγή Που Σκοτώνει