Django Kills Softly 1967

 

Django Kills Softly 1967

Ο Τσάνκο Σκοτώνει απαλά

Σκηνοθεσία: Massimo Pupillo

Σενάριο: Lina Caterini, Paul Farjon, Marcello Malvestito

Είδος: Western

Διάρκεια: 1h 25min

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

George Eastman: Bill / Django

Liana Orfei: Linda

Luciano Rossi: Dr. Thompson (as Edwin G. Ross)

Domenico Maggio: El Santo (as Mimmo Maggio)

Peter Hellman: Rosson

 

    Ο Τζάνγκο φτάνει στην πόλη της Σάντα Άννα μετά το κάλεσμα του Σάντερς, ο οποίος προσπαθεί με ασφάλεια να περάσει το φορτίο του από έναν μεξικανό ληστή που ονομάζεται Ελ Σάντο. Ο Τζάνγκο διαπιστώνει ότι ο Σάντερς σκοτώνεται και ότι ο αντίπαλός του, ένας άνθρωπος που ονομάζεται Τόμπσον, προσπαθεί τώρα να αντιμετωπίσει τον Ελ Σάντο. Ο Τζάνγκο, μετά από μια σύντομη εμπλοκή με μια όμορφη νεαρή χήρα, την Λίντα - που έχει πληροφορίες για ένα χαμένο ορυχείο χρυσού - εμπλέκεται σε αυτήν την κατάσταση συμφωνώντας να συνοδεύσει μια αποστολή μέσω του εδάφους του Ελ Σάντο. Πρωταγωνιστούν: George Eastman, Liana Orfei, Luciano Rossi. 

The Thing from Another World 1951

The Thing from Another World 1951

Το πράγμα από έναν άλλο Κόσμο

  

Σκηνοθεσία: Christian Nyby, Howard Hawks

Σενάριο: Charles Lederer, John W. Campbell Jr

Είδος: Horror, Sci-Fi

Διάρκεια: 1h 27min

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Margaret Sheridan: Nikki Nicholson

Kenneth Tobey: Capt. Patrick Hendry

Robert Cornthwaite: Dr. Arthur Carrington

Douglas Spencer: Ned Scott

James Young: Lt. Eddie Dykes

Dewey Martin: Crew Chief Bob

 

Το όχι και τόσο σωτήριο έτος 1951 οι αμερικανικές αίθουσες υποδέχτηκαν δύο φιλμ που έμελλε να δημιουργήσουν τη δική τους σχολή και να επηρεάσουν όσο λίγα τα κινηματογραφικά δρώμενα στα επόμενα χρόνια. Κοινή τους συνισταμένη η πεποίθηση πως στο σύμπαν αυτό δε ζούμε μόνοι μας και η πολύαναμενόμενη συνάντησή μας με πλάσματα εξωγήινα είναι απλά θέμα χρόνου. Ο χειρισμός του θέματος της «επαφής», όμως, υπήρξε αρκετά διαφορετικός στο καθένα από αυτά. Στο The Day the Earth Stood Still του δαιμόνιου Robert Wise, οι επισκέπτες έρχονται να προειδοποιήσουν για την αυτοκαταστροφική πορεία του ανθρώπινου είδους. Στο The Thing From Another World σε σκηνοθεσία - τουλάχιστον στα χαρτιά - του Christian Nyby, ο εξωγήινος είναι εχθρικός κι ανεπίδεκτος επικοινωνίας, κοινώς βάρβαρος.

Το μήνυμα του πρώτου θα πέσει στο κενό για πολλά χρόνια μέχρι ο κύριος Spielberg, δύο δεκαετίες και βάλε αργότερα, να αλλάξει πλήρως το κινηματογραφικό κατεστημένο στην «εξωγήινη» θεματολογία. Ως τότε όμως, πληρώνοντας θαρρείς το τίμημα της πολωμένης πολιτικής πραγματικότητας της εποχής, τα εκ μακρινού διαστήματος ορμώμενα πλάσματα περιορίζονταν στο ρόλο του επιθετικού Άλλου, με τον οποίο μάταια θα προσπαθούσες να συνεννοηθείς με τη λογική. Το The Thing From Another World θα αποτελέσει τη βασική επιρροή για αναρίθμητα φιλμ που θα θελήσουν να καμουφλάρουν τη ψυχροπολεμική τους προπαγάνδα με το μανδύα της επιστημονικής (και μη) φαντασίας. Ακόμα και σήμερα, παρά τους παρωχημένους κώδικες που επιστρατεύει, διατηρεί αναλλοίωτη την αξία του ως ένα κινηματογραφικό πρωτότυπο, οδηγός για μερικά αναμφισβήτητα αριστουργήματα (βλέπε Alien).

Στην πραγματικότητα, η σύγκρισή του με την ταινία του Wise φέρνει στο νου μία ακόμη, διάσημη στους σινεφίλ αντιπαράθεση της ίδιας δεκαετίας, αυτή τη φορά στο αρχετυπικό είδος του western, ανάμεσα στο High Noon και το Rio Bravo. Αν και μέσα στα χρόνια η κριτική αντιμετώπιση αμφότερων θα διανύσει όλη την ιδεολογική απόσταση από τα αριστερά στα δεξιά και τανάπαλιν, μία βασική διαφορά σε επίπεδο χαρακτηρολογικό είναι βέβαιη. Στο φιλμ του Zinnemann ο ήρωας ζητάει απεγνωσμένα τη συνδρομή των συμπολιτών του και στο τέλος θα κληθεί να αγωνιστεί μόνος του όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Στο Rio Bravo ο σερίφης John T. Chance/John Wayne και η ολιγομελής ομάδα του όχι μόνο δε ψάχνουν για βοήθεια, αλλά την αρνούνται κιόλας από όποιον προσφέρεται να αγωνιστεί στο πλευρό τους. Ο αυστηρός επαγγελματισμός του αρσενικού ήρωα, η αυξημένη αίσθηση του καθήκοντος, ο συμπιεσμένος χωροχρόνος, όλα τους είναι σταθερά μοτίβα στη φιλμογραφία του Howard Hawks. Το όνομα του οποίου, διόλου τυχαία, εμφανίζεται ανάμεσα στους παραγωγούς του The Thing From Another World.

 

Island of Lost Souls 1932

Island of Lost Souls 1932

Η Νήσος των Χαμένων Ψυχών

Σκηνοθεσία: Erle C. Kenton

Σενάριο: Waldemar Young, Philip Wylie, H.G. Wells

Είδος: Horror, Ski-Fi, Bela Lougosi

Διάρκεια: 1h 10min

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Charles Laughton: Dr. Moreau

Richard Arlen: Edward Parker

Leila Hyam: Ruth Thomas

Bela Lugosi: Sayer of the Law

Kathleen Burke: The Panther Woman

Arthur Hohl: Montgomery

 

    Ένας ναυτικός θα βρεθεί, ύστερα από μια μικρή περιπέτεια, στο νησί του Δόκτορος Μορό. Αμέσως θα αντιληφθεί ότι ο Δρ. Μορό διενεργεί βάρβαρα πειράματα στους ιθαγενείς του νησιού και θα βαλθεί να τον σταματήσει.Γυρισμένη το 1932, το «Island of Lost Souls» είναι μία από αυτές τις ταινίες που ήταν πρωτοποριακές και προκλητικές για την εποχή τους, αλλά που δεν μπορούν να έχουν την ίδια επίδραση στο θεατή του σήμερα. Το προφανέστερο που αποδεικνύει τον ισχυρισμό μου είναι ότι η ταινία δεν μπορεί να προκαλέσει στο σύγχρονο θεατή τον τρόμο που προκαλούσε στην εποχή της. Ο σύγχρονος θεατής θα το αντιληφθεί περισσότερο ως ένα σκοτεινό παραμύθι και όχι ως ταινία τρόμου ή επιστημονικής φαντασίας.

    Ως προς το στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας, είναι ανεπίτρεπτο για τα σημερινά δεδομένα, αλλά και για την εποχή που γυρίστηκε η ταινία (ο Δαρβίνος είχε γράψει για την εξέλιξη των ειδών πάνω από 70 χρόνια πριν) να υπάρχουν χονδροειδείς επιστημονικές ανακρίβειες για πράγματα γνωστά στην επιστήμη. Αναφέρομαι στην άποψη του Δόκτορος Μορό, την υψίστη επιστημονική αρχή της ταινίας, ο οποίος αναφέρει πως όλα τα έμβια όντα έχουν την τάση να προσεγγίζουν μορφολογικά και οργανικά τον άνθρωπο. Αυτό δεν ισχύει με τίποτα. Ρωτήστε όποιον βιολόγο θέλετε. Δεν ίσχυε ούτε όταν γυρίστηκε η ταινία, με βάση τα τότε επιστημονικά δεδομένα.

    Ο Charles Laughton ερμηνεύει ωραία (ρεαλιστικά και παιχνιδιάρικα, για τα δεδομένα της εποχής) τον Δρ. Μορό, αλλά δεν πρόκειται για κάποια τρομερή ερμηνεία για τα σημερινά δεδομένα, ενώ ο ναυτικός έχει ως χαρακτήρας αυτήν την εκνευριστική παλικαριά και στενομυαλιά που είχαν πολλοί ήρωες εκείνη την εποχή στον αμερικανικό κινηματογράφο (καθώς και για αρκετά χρόνια μετά). Ο Bela Lugosi είναι σχεδόν αγνώριστος στο ρόλο του, δεν πρωταγωνιστεί, αλλά οι καλύτερες στιγμές της ταινίας του ανήκουν. Κάθε φορά που, ως αρχηγός όλων των όντων που έχουν υποστεί τα πειράματα του Μορό και έχουν μεταλλαχθεί, αναρωτιέται μαζί τους, φωναχτά, “Are we not men?” (Άνθρωποι δεν είμαστε;), σχεδόν μια θρησκευτική καθήλωση επιβάλλεται στο θεατή. Η ιδέα της επανάληψης του προπατορικού αμαρτήματος, από τον ίδιο το Θεό αυτήν τη φορά, δηλαδή τον Δρ. Μορό, αποτελεί επίσης ένα ωραίο στοιχείο της ταινίας.

    Η ταινία έχει παλιώσει-αυτό είναι γεγονός. Συνεχίζει, όμως, να έχει να προσφέρει ορισμένες αξιομνημόνευτες στιγμές στους σύγχρονους θεατές που ενδιαφέρονται να εξερευνήσουν τις πρώτες δεκαετίες του κινηματογράφου. 

  

The Mummy 1932

The Mummy 1932

Η Μούμια 

Σκηνοθεσία: Karl Freund

Σενάριο: Nina Wilcox Putnam, Richard Schayer

John L. Balderston

Είδος: Bela Lougosi, Horror, Drama

Διάρκεια: 01:13

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Boris Karloff: mhotep

Zita Johann: Helen Grosvenor

David Manners: Frank Whemple

Arthur Byron: Sir Joseph Whemple

Edward Van Sloan: Doctor Muller

 

Μια ομάδα αρχαιολόγων ζωντανεύει κατά λάθος έναν αρχαίο αιγύπτιο ιερέα, όταν διαβάζουν φωναχτά ένα μαγικό ξόρκι. 

Η μούμια ζωντανεύει και ψάχνει έναν τρόπο για να φέρει πίσω τη χαμένη αγαπημένη του.

Η Μούμια ήταν το τρίτο monster movie για την Universal, μετά την τεράστια επιτυχία του Frankenstein και του Dracula, και φυσικά ο Boris Karloff παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Σε αντίθεση με τα άλλα κλασικά τέρατα της Universal, η Μούμια δεν είχε συνέχεια, αλλά αρκετές διασκευές, ειδικά από Hammer μεριά.

 

Η Βρετανική Αρχαιολογική αποστολή στο Κάιρο είναι συγκινημένη με τα ευρήματα τους στην έρημο, όταν περίεργα συμβάντα ενοχοποιούν τον υπηρέτη Ardath Bey (Boris Karloff), του οποίου την.. σκούφια δεν γνωρίζουν από που προέρχεται....

Ο σκοτεινός, όμως, Bey αποτελεί την μετενσάρκωση του Ιερέα Ιμούθη, ο οποίος, καθώς θέλει να αποκτήσει πλέον την αιωνιότητα προσπαθεί να παρασύρει την όμορφη αριστοκράτισσα Helen Grosvenor (Zita Johann) μαζί του σε απόκρυφους τόπους (καθόσον την θεωρεί επίσης μετενσάρκωση του μεγάλου του έρωτα πριν 2700 χρόνια...)

Ο μόνος τρόπος που μένει στους Βρετανούς αρχαιολόγους για την διάσωση της είναι η καταστροφή του σατανικού Ardath Bey...

ΚΡΙΤΙΚΗ: Σπουδαίο σενάριο για την εποχή (1932), γεμάτο από τους μυστικιστικούς θρύλους, τις κατάρες και τις εικασίες για τις Αιγυπτιακές θεότητες...

Ο Boris Karloff δίνει άλλη μία επιβλητική ερμηνεία με το παγωμένο, αγέλαστο πρόσωπο του να τρομοκρατε, ίγουρα εκείνη την εποχή. τους θεατές των κινηματογράφων...

Σήμερα είναι δυστυχώς ξεπερασμένος ο τρόμος που θα μπορούσε να εμπνεύσει, μετά από τόσα και τόσα που έχουμε δει...

Το έργο, πάντως, έχει ωραία πλοκή, σχετική αγωνία και σίγουρα ενδείκνυται για τους φίλους του μεγάλου Karloff..

Les Yeux Sans Visage 1960

Les Yeux Sans Visage 1960

Μάτια Χωρίς Πρόσωπο

Jean Redon, Thomas Narcejac, Claude Sautet

Είδος: Drama, Fantasy, Horror, Mystery, Γαλλικά

Διάρκεια: 01:25

Γλώσσα: Γαλλικά

Παίζουν:

Pierre Brasseur: Le docteur Génessier

Alida Valli: Louise

Juliette Mayniel: Edna Grüber

Alexandre Rignault: L'inspecteur Parot

Béatrice Altariba: Paulette Meroudon (as Beatrice Altariba)

Charles Blavette: L'homme de la fourrière (scenes deleted) (as Blavette)

Claude Brasseu: Un inspecteur

 

Η γαλλική ταινία Μάτια Χωρίς Πρόσωπο, παραγωγής 1959 (αν και παίχτηκε το 1960), είναι από τις πρώτες ταινίες της nouvelle-vague και είναι μια ταινία που δύσκολα μπορείς να κατηγοριοποιήσεις. Είναι θρίλερ, είναι φιλμ-νουάρ, ή μήπως είναι δράμα; Μάλλον, είναι όλα αυτά μαζί. Μπορεί να έχουν περάσει σχεδόν 70 χρόνια, η ταινία όμως παραμένει δυνατή. Η γοτθική ατμόσφαιρα της ταινίας και το γκραν-φινάλε της σε κερδίζουν και -φαντάζομαι- οι σινεφίλ λάτρεις των κλασικών ταινιών θα την εκτιμήσουν, όσοι δηλαδή δεν έτυχε να την δουν ακόμα. Για όσους δεν ξέρουν, να πούμε ότι ο John Carpenter επηρεάστηκε από αυτήν την ταινία για τη δημιουργία της μάσκας του δολοφόνου Mike Myers στη Νύχτα με τις Μάσκες και, επίσης, το βασικό θέμα της ιστορίας της γνωστής επιτυχίας Face/Off έχει αρκετές ομοιότητες με την αναφερθείσα ταινία (για να πάρετε και μια ιδέα του τι παίζει)! Αναζητήστε την, γιατί αξίζει...

  

Tell Them Willie Boy Is Here 1969

 Tell Them Willie Boy Is Here 1969

Ο Δραπέτης

Σκηνοθεσία: Abraham Polonsky

Σενάριο: Harry Lawton, Abraham Polonsky

Είδος: Action, Drama, WESTERN

Διάρκεια: 01:38

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Robert Redford: Cooper

Katharine Ross: Lola

Robert Blake: Willie

Susan Clark: Liz

Barry Sullivan: Calvert

 

Μια ιστορία κυνηγητού, κατά την οποία στις αρχές του 20ου αιώνα ένας ινδιάνος (Robert Blake) συνάπτει σχέσεις με λευκή κοπέλα (Katharine Ross), ο πατέρας δεν εγκρίνει φυσικά, αυτοί κλέβονται, αυτός τους κυνηγάει για να «καθαρίσει» τον υποψήφιο γαμπρό αλλά πάνω στις αψιμαχίες ο ινδιάνος τον σκοτώνει κατά λάθος. Η μικρή, συντηρητική κοινωνία κατηγορεί τον ινδιάνο για δολοφόνο και απαγωγέα! Το κυνηγητό ξεκινάει και επικεφαλής τίθεται ο Robert Redford.

Γεμάτη με κοινωνικά και πολιτικά σχόλια η ταινία "Ο δραπέτης" του 1969. Και πώς να μην είναι άλλωστε, αφού το σενάριο και η σκηνοθεσία ανήκουν στον Abraham Polonsky, έναν από τους δημιουργούς που μπήκε στη μακαρθική μαύρη λίστα του Χόλυγουντ και δεν γύρισε ταινία για 21 χρόνια, από το 1948 συγκεκριμένα και την ταινία Force of Evil! Μια ταινία-ύμνος στην ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, μια γροθιά στο κατεστημένο και τα στερεότυπα.

 

l grande silenzio 1968

Il grande silenzio 1968

Ο εκδικητής του διαβόλου

  

Σκηνοθεσία: Sergio Corbucci

Σενάριο: Sergio Corbucci, Vittoriano Petrilli, Mario Amendola,

Bruno Corbucci, John Davis Hart

Είδος: Action, Drama, WESTERN

Διάρκεια: 01:45

Γλώσσα: Αγγλικά

Παίζουν:

Jean-Louis Trintignant: Gordon

Klaus Kinski: Tigrero

Frank Wolff: Sheriff Gideon Burnett

Luigi Pistilli: Henry Pollicut

Mario Brega: Martin

 

Στα χιονισμένα βουνά της Ούτα το 1888, η Κυβέρνηση αμείβει αδίστακτους κυνηγούς επικηρυγμένων ατόμων για να τους προσάγουν νεκρούς (συνήθως..) ή ζωντανούς (σχεδον ποτέ)... Η δράση τους είναι ανεξέλεγκτη και έξω από κάθε επίβλεψη ή νομότυπη διαδικασία.

Ο Λόκο (Klaus Kinski) ,είναι ο κατ εξοχήν εκπρόσωπός τους: Ωμός, βίαιος, κυνικός, δολοφονικός, φιλοχρήματος, "εκκαθαρίζει" ολόκληρες περιοχές από φουκαράδες επικηρυγμένους (που περίμεναν την αμνήστευα του Κυβερνήτη της Πολιτείας)...

Οταν όμως ένας μουγγός τιμωρός (Jean Louis Trintignant) και ένας σερίφης (Frank Wolff) βγαίνουν εναντίον του τα πράγματα δυσκολεύουν, πρόσκαιρα. Ο Λόκο τους εκτελεί...

Το έργο διακρίνεται για 2 βασικούς λόγους: Έχει γυριστεί στο χιόνι (συνήθως τα σπαγγέτι-γουέστερν γυριζόντουσαν στην έρημο του ...Ελ Πάσο) και οι κακοί είναι οι ...επίσημοι ..καλοί.

Ο σκηνοθέτης Sergio Corbucci δεν συγχωρεί την απληστία και την ανομία των κυνηγών των επικηρυγμένων και τους παρουσιάζει με το κτηνώδες πρόσωπο τους... Με αυτά και αυτά το έργο έχει ένα αναπάντεχα βίαιο και απρόσμενο τέλος.

Για να είμαι ειλικρινής, τα σπαγγέτι-γουέστερν του μεγάλου Sergio Leone με συγκινούσαν πολύ παραπάνω. Ίσως γιατί η βία δεν ήταν τόσο μαζική, ή, γιατί ο "καλός" (που ήταν συνήθως "μετανοημένος κακός") ήταν πολύ πιο αποτελεσματικός στην επιβολή του Νόμου και της Τάξης