Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Die freudlose Gasse (1925)

Die freudlose Gasse (1925)

Δρόμος Χωρίς Χαρά


Το ντεμπούτο της Greta Garbo

Ο σκηνοθέτης G. W. Pabst πρώτος έσπασε το αλληλένδετο εξπρεσιονισμού και Γερμανικού κινηματογράφου και καθιέρωσε το Γερμανικό ρεαλισμό.
Στην παρούσα ταινία «Die freudlose Gasse» αν και μετέχουν αρκετοί αξιόλογοι Γερμανοί ηθοποιοί, ξεχωρίζει μια νεαρή από την Σουηδία. Το όνομά της: Greta Garbo!


Η υπόθεση:
Η Βιέννη του μεσοπολέμου, αρχές δεκαετίας του 20, μαστίζεται από την ανέχεια και την φτώχια. Οι ταινία επικεντρώνεται στους κατοίκους της «Θλιβερής οδού» και συγκεκριμένα στις οικογένειες του ανάπηρου Λέχνερ με την κόρη του Μαρή και του ...ανώτερου δημοσίου υπαλλήλου Ρούμφορτ με τις δύο κόρες του, την Γκρέτε και την Μαριάντλ.
Ο Λέχνερ, αν και ανάπηρος φέρεται πολύ αυταρχικά και βάναυσα στην κόρη του Μαρή η οποία ως μόνη λύση στα προβλήματά της βλέπει το να παντρευτεί τον Έγκον, τον άνθρωπο που αγαπά. Αυτός όμως, εργαζόμενος ως γραμματέας σε κερδοσκόπους, έχουν πάρει τα μυαλά του αέρα και το μόνο που τον απασχολεί είναι να πιάσει την καλή με καμιά κομπίνα και όχι να κάνει γάμους και οικογενειακή ζωή.
Ο Ρούμφορτ πάλι λαβαίνει ειδοποίηση από την υπηρεσία του ότι για λόγους αναδιάρθρωσης, προσφέρεται ενδιαφέρον πακέτο σε όσους υπαλλήλους θελήσουν να αποχωρήσουν οικιοθελώς από την υπηρεσία. Συγκεκριμένα τους προσφέρεται προκαταβολικά οι μισθοί των δύο επομένων ετών. Ο Ρούμφορτ δέχεται την προσφορά και καταθέτει όλα του τα χρήματα στο χρηματιστήριο με την ελπίδα πως θα γίνει πλούσιος. Στο χώρο του χρηματιστηρίου όμως κυριαρχούν κομπιναδόροι και κερδοσκόποι οι οποίοι ανεβοκατεβάζουν τις μετοχές για να κερδοσκοπήσουν. Έτσι ο άτυχος πατέρας αφού έχασε την δουλειά του, τώρα χάνει και όλα του τα χρήματα, με αποτέλεσμα αυτός και οι δύο κόρες του να λιμοκτονούν.
Υπάρχουν όμως και άνθρωποι στην οδό Μελαγχολίας που δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα. Ο ένας είναι ο χασάπης ο οποίος τυραννά τον κόσμο και εκμεταλλεύεται τις γυναίκες για να τις εφοδιάσει με ένα κομμάτι κρέας.
Η άλλη είναι η κυρία Γκράιφερ, η οποία για προκάλυψη διατηρεί μια μπουτίκ ρούχων, στην πραγματικότητα όμως κερδίζει ως προαγωγός που αναλαμβάνει να πείσει απελπισμένα κορίτσια να δεχτούν την συνέρευσή τους με πλούσιους πελάτες της, ταυτόχρονα διατηρεί και ένα χώρο διασκέδασης όπου, εκεί συγκεντρώνεται η ανήθικη πελατεία της και περιμένει να τους προμηθεύσει απελπισμένες γυναίκες.
Η μεγάλη κόρη του Ρούμφορτ, η Γκρέτε, εργάζεται σε ένα γραφείο και το αφεντικό της την λιγουρεύεται. Όταν αυτή αποκρούει σθεναρά τις ορέξεις του, αυτός θυμώνει και την διώχνει. Η δυστυχισμένη λοιπόν οικογένεια, μετά την απώλεια του εισοδήματος του πατέρα, χάνει και το πενιχρό μισθό της Γκρέτε. Η μικρή αδελφή της οδύρεται γιατί δεν μπορεί να χορτάσει με σκέτο λάχανο, ο δέ πατέρας πέφτει άρρωστος και ο γιατρός λέει πως αν αυτός ο άνθρωπος δεν τρέφεται κανονικά, δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας του. Στην κατάσταση που έχει περιέλθει η Γκρέτε και η οικογένειά της, το μόνο που της απομένει είναι να πέσει στα νύχια της κυρίας Γκράιφερ!





Να προσθέσω ότι οι μεσότιτλοι αυτοί προέρχονται από μετάφραση των αυθεντικών Γερμανικών μεσότιτλων. Όχι τίποτε άλλο, αλλά μερικοί που γνωρίζουν μόνο Αγγλικά, κοιτάζουν την μετάφραση της μετάφρασης και κάνουν αρνητικά σχόλια για την δουλειά μου. Δεν υποστηρίζω ότι είμαι ό τέλειος μεταφραστής. Κάθε άλλο. Προέρχομαι από τον τεχνολογικό και όχι τον λογοτεχνικό τομέα. Κάθε καλόπιστη υπόδειξη είναι καλοδεχούμενη, αλλά όχι και κάθε κακόπιστη.




Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Madame DuBarry (1919)

Madame DuBarry (1919)

Σκηνοθεσία: Ernst Lubitsch

Ελληνικοί μεσότιτλοι: Γιάννης από Ανάβυσσο

Στην Γαλλία του 18ου αιώνα, η θέση της επίσημης ερωμένης του βασιλιά ήταν τιμητική θέση και έφερε τοη τίτλο «Μετρέσα». Δεν μπορούσε οπουδήποτε γύναιο να κατέχει την τιμητική αυτή θέση. Έπρεπε να είναι αριστοκρατικής Καταγωγής! Φυσικά και ταπεινής καταγωγής να ήταν, άμα την γουστάριζε ο βασιλιάς βρισκόταν λύση. Την πανδρεύανε με κάποιον ξεπεσμένο αριστοκράτη έναντι χρηματικής αμοιβής και έτσι μεταπηδούσε στον κύκλο της αριστοκρατίας!
Μια μοδίστρα στην Γαλλική επαρχία συνήψε σχέση με κάποιον μοναχό. Καρπός της παράνομης σχέσεις τους ήταν να γεννηθεί στις 19 Αυγούστου 1743 ένα κοριτσάκι που το ονόμασαν Ζαν. Το σκάνδαλο ήταν βαρύ για την κοινωνία της επαρχίας, έτσι αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στο Παρίσι για να αποφύγουν την κοινωνική κατακραυγή. Η Μικρή πήγε εκεί σε σχολείο αλλά ζωηρή όπως ήταν το εγκατέλειψε νωρίς. Ασχολήθηκε με διάφορες εργασίες γύρο από τον τομέα της μόδας, πόζαρε δε συχνά ως μοντέλο διάσημων ζωγράφων. Πανέμορφη όπως ήταν με τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια δεν άφησε ασυγκίνητα μέλη της «υψηλής» κοινωνίας και αυτή ως φιλόδοξη επεδίωκε την άνοδό της με της σχέσεις αυτές. Τότε έπεσε στα χέρια του ξεπεσμένου κόμη Ντυμπαρή του οποίου οι δουλειές δεν πήγαιναν καλά τελευταία και συμπλήρωνε το εισόδημά του κάνοντας τον προαγωγό και προμηθεύοντας ερωμένες στην αριστοκρατία! Έγινε επίσημη ερωμένη του και αυτός την πλασάριζε σε διάφορους επώνυμους δίνοντάς της την υπόσχεση ότι θα πετύχει την κοινωνική της άνοδο. Και η ευκαιρία παρουσιάστηκε. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο 15ος είχε πέσει σε μελαγχολία. Η επίσημη μετρέσα του η κα Pompadour απεβίωσε. Τότε ο Ντυμπαρή φρόντισε μέσο γνωστών του να συστήσει στον βασιλιά την Ζαν. Αυτός ξετρελάθηκε με την ομορφιά της και θέλησε να την κάνει μετρέσα του.


Υπήρχε όμως θέμα ως προς την καταγωγή της Ζαν. Κι αυτό όμως λύθηκε. Ο αδελφός του κόμη Ντυμπαρή δέχτηκε έναντι αδράς χρηματικής αμοιβής να παντρευτεί την Ζαν και να της δώσει έτσι τον τίτλο της κόμισσας. Στον γάμο όμως παρουσιάστηκε και ένα  πλαστό πιστοποιητικό γέννησης που την εμφάνιζε διαφορετικής ηλικίας και αριστοκρατικής καταγωγής. Τότε μπόρεσε ο βασιλιάς να την παρουσιάσει επίσημα στην αυλή του. Αυτό ήταν! Η ζωή της Ζαν άλλαξε από τότε ραγδαία. Είχε ιδιαίτερα διαμερίσματα στο παλάτι, κοσμήματα και άλλα πανάκριβα δώρα του βασιλιά και σημαντική επιρροή στα τεκταινόμενα στην Γαλλία. Το γνωστό σήμερα κωμικό σλόγκαν, ότι τα τρία «Μ» κυβερνούν τον κόσμο, στην αποκορύφωσή του!
Η Ζαν όμως με την επιτυχία της αυτή φαίνεται να καβάλησε το καλάμι. Το πίστεψε και η ίδια πως ήταν αριστοκρατικής καταγωγής και φερόταν με υπεροψία στο πόπολο. Οι δε εξεζητημένες εμφανίσεις της και η επίδειξη πλούτου εξόργιζε τον λαό ο οποίος λιμοκτονούσα και έβλεπε να ξοδεύει τον πλούτο η αριστοκρατία για τις ερωμένες της.
Κάποτε ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο 15ος αρρώστησε από ευλογιά. Συναισθανόμενος το τέλος του και αντίθετα από ότι μας παρουσιάζουν διάφοροι σκηνοθέτες κατά την μεταφορά της ιστορίας αυτής στην οθόνη, αυτός ζήτησε να μην επιτραπεί πια στην Ζαν να εισέλθει στο δωμάτιό του. Ζήτησε να μεταλάβει και με δάκρια γύρεψε συγνώμη για τα ανομήματά του. Μετά τον θάνατό του τον διαδέχτηκε ο Λουδοβίκος ο 16ος η γυναίκα του οποίου, η Μαρία Αντουανέτα δεν την πήγαινε καθόλου την ¨»Madame Du Barry». Με διαταγή λοιπόν του νέου βασιλιά κλίστηκε σε μοναστήρι και αργότερα εξορίστηκε σε ένα κτήμα της στην επαρχία. Κατόπιν ξέσπασε η Γαλλική επανάσταση. Κάποιοι διέρρηξαν το σπίτι της Ζαν και αφαίρεσαν ολόκληρο θησαυρό απ/ό τα πανάκριβα κοσμήματά της. Αργότερα μαθεύτηκε ότι το κοσμήματα αυτά κυκλοφωρούσαν στην Αγγλία. Τέσσερεις φορές ταξίδευσε στην Αγγλία μήπως μπορέσει και τα ξαναποκτήσει αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Τότε τα πιο άγρια στοιχεία της επανάστασης που είχαν το πάνω χέρι τότε, την κατηγόρησαν ότι στην Αγγλία πηγαίνει για να έχει επαφές με τους φιλομοναρχικούς αντεπαναστάτες. Την δίκασαν και χωρίς πολλές διατυπώσεις όπως συνέβαινε τότε, την καταδίκασαν να θανατωθεί στην γκιλοτίνα. Άδικα αυτή έκλαψε και παρακαλούσε. Στις 8 Δεκεμβρίου 1793 και στην πλατεία Κονκόρντ εκτελέστηκε και το όμορφο κεφαλάκι της κατέληξε στο κοφίνι!
Η ιστορία της «Madame Du Barry» πολλές φορές πέρασε στην μεγάλη οθόνη. Μία από αυτές ήταν το 1919 από τον Γερμανό σκηνοθέτη Ernst Lubitsch με πρωταγωνίστρια στον ρόλο της Ζαν την Pola Negri. Παρά του ότι ο σκηνοθέτης αυτός είχε γυρίσει αρκετές αξιόλογες ταινίες μέχρι τότε, η συγκεκριμένη ταινία αποτέλεσε το διαβατήριο αυτού και της Pola Negri για το Χόλυγουντ. Ο Lubitsch δεν παραποιεί τα βασικά ιστορικά γεγονότα, προσθέτει και παραποιεί δευτερεύουσας σημασίας γεγονότα για να κάνει την ταινία πιο μελοδραματική.


Μας παρουσιάζει την Ζαν σε νεαρή ηλικία να εργάζεται σε ένα καπελάδικο, να έχει έναν μόνιμο αγαπητικό, τον νεαρό φοιτητή Armand De Foix αλλά δεν χάνει ευκαιρία να φλερτάρει και με πρόσωπα την ανώτερης κοινωνίας αν νομίσει ότι μπορεί να εισπράξει όφελος. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο Ισπανός πρέσβης Don Diego για πού για να πάει στο σπίτι του που την προσκάλεσε, λέει ψέματα στον Armand. Στο σπίτι του Don Diego γνωρίζει τον κόμη Ντυμπουά που της ρίχνεται. Κάποια στιγμή η Ζαν βρίσκεται σε έναν χορό στην όπερα όπου εκεί εμφανίζονται και οι τρεις άνδρες που την διεκδικούν. Η Ζαν τρέχει στην αγάλια του Armand και ο Don Diego έξαλλος από θυμό του ορμά με το σπαθί του. Ο κόμης Ντημπουά χώνει στο χέρι του νεαρού ένα σπαθί για να αμυνθεί. Στην μονομαχία ο νεαρός σκοτώνει τον Don Diego. Τότε ο Ντυμπουά φυγαδεύει την Ζαν στο σπίτι του για να την προφυλάξει και καλά από τις συνέπειες της πράξης του νεαρού. Εκεί της λέει πως με τον νεαρό θα έχει μόνο μπελάδες, ενώ αν δεχτεί να γίνει μόνιμη ερωμένη του θα είναι ¨η κυρία» του σπιτιού του. Τελικά η Ζαν πείθεται και αυτός χρησιμοποιεί την γοητεία της για να πετύχει να κλείσει διάφορες δουλειές του. Κάποια στιγμή την στέλνει στον πρωθυπουργό για να τακτοποίηση μια υπόθεσή του. Αυτός αρνείται να την εξυπηρετήσει αλλά η Ζαν κυνηγώντας τον πέφτει στην αντίληψη του βασιλιά ο οποίος εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της ζητά από τον πρωθυπουργό να του την βρει και να του την παρουσιάσει. Έτσι κι έγινε


 Από κει και πέρα τα γεγονότα στην ταινία εξελίσσονται όπως και στην πραγματική ιστορία. Μέχρι που ο βασιλιάς αρρωσταίνει από ευλογιά.


Αντίθετα με την πραγματική ιστορία, ο πρωθυπουργός είναι αυτός που απαγορεύει στην Ζαν να εισέλθει στο δωμάτιο του βασιλιά. Τότε ο βασιλιάς τον παρακαλεί να τον αφήσει να την δει για τελευταία φορά. Όταν οι μαυροφορεμένοι ιερείς πλησιάζουν τον ετοιμοθάνατο βασιλιά για να τον μεταλάβουν, αυτός τους αντιμετωπίζει έντρομος!
Κατά τα λοιπά η ταινία εξελίσσεται όπως και ιστορική πραγματικότητα και τελειώνει με το κεφάλι της «της «Madame Du Barry» στο κοφίνι.

Κατόπιν εορτής και όταν είχα τελειώσει με την μετάφραση αυτών των μεσοτίτλων και τους έκανα upload, αντιλήφτηκα ότι κάποιος είχε προηγηθεί κα ι είχε ανεβάσει την μετάφραση. Σκοπός μου δεν είναι να περιφρονήσω τον μεταφραστή και να ισχυριστώ ότι μόνο οι δικές μου μεταφράσεις αξίζουν. Κάθε άλλο. Δεν περίμενα όμως να υπάρχει και άλλος κολλημένος σαν κι εμένα με ταινίες του 1919! Στεναχωρήθηκα διότι στον χρόνο που ξόδευα γι αυτή τη μετάφραση, θα μπορούσα να είχα μεταφράσει κάτι άλλο.



Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Erotikon 1920

Erotikon 1920
Ερωτικό

Του Mauritz Stiller
Ο Mauritz Stiller γεννήθηκε το 1886 από εβραίους γονείς στην Φιλανδία, που τότε ήταν μέρος της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Τα 1904 διέφυγε στην Σουηδία και βρήκε δουλειά στο θέατρο όπου εργάστηκε ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Αλλά αυτό που τον απορρόφησε ολοκληρωτικά ήταν το να κάνει ταινίες.
Μία από τις σπουδαιότερες ταινίες του και μία από τις σπουδαιότερες βουβές ταινίες του Σουηδικού κινηματογράφου ήταν η ταινία: EROTIKON του 1920. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στη Σουηδία, στις 8 Νοεμβρίου 1920. Έγινε μεγάλη  εμπορική επιτυχία και πουλήθηκε σε 45 αγορές του εξωτερικού. Πρόκειται για κωμωδία που ασχολείται με τις ερωτικές ίντριγκες της αστικής τάξης και επηρέασε τους Τσάρλι Τσάπλιν στην ταινία του Μια γυναίκα από το Παρισι (1923), τον Jean Renoir στο «Ο Κανόνaς του Παιχνιδιού» 1939, τον Ingmar Bergman στο  «Χαμόγελα Καλοκαιρινής Νύχτας», και άλλους.
Μας παρουσιάζεται ο καθηγητής εντομολογίας Leo Charpentier ο οποίος ερευνά την σεξουαλική ζωή των εντόμων.


Η γυναίκα του Ειρήνη περνά την ώρα της χαζεύοντας διάφορα γουναρικά και κοσμήματα. Δεν φαίνεται να την ενδιαφέρει και πολύ ο άντρας της, ο καθηγητής. Είναι ερωτευμένη με τον γλύπτη Πρέμπεν, τον καλλίτερο φίλο του καθηγητή.


Δεν χάνει όμως την ευκαιρία να φλερτάρει με τον βαρόνο Φέλιξ ο οποίος την πηγαίνει βόλτες με το αεροπλάνο του.


Του Πρέβεν του αρέσει κι αυτού η Ειρήνη αλλά δεν τολμά να της το φανερώσει αφού είναι η γυναίκα του καλύτερου φίλου του. Όταν όμως του περνά η ιδέα ότι η Ειρήνη προχώρησε την σχέση της με τον βαρόνο, λυσσάει από ζήλια. Μια και δεν έχει κανένα δικαίωμα να επέμβει στη ζωή της, από εκδίκηση ειδοποιεί τον φίλο του καθηγητή πως η γυναίκα του τον απατά. Τότε η Ειρήνη που φαίνεται να ψάχνει ευκαιρία να απαλλαγεί από τον καθηγητή, παραδέχεται ότι και καλά δεν του ήταν πιστή και ως εκ τούτου γυρίζει στην μητέρα της. Ο καθηγητής που είναι ξετρελαμένος με την ανιψιά του και με κολακεία αντιμετωπίζει το φλερτ της, δεν φαίνεται να πολυστενοχωριέται για τον χωρισμό με την γυναίκα του. Κάποια στιγμή ο Πρέμπεν αντιλαμβάνεται ότι έκανε λάθος και πως δεν υπήρξε καμία προχωρημένη σχέση μεταξύ Ειρήνης και βαρόνου. Τότε πηγαίνει στο σπίτι της μητέρας της Ειρήνης για να της ζητήσει συγνώμη και να την πείσει να επανέλθει στον άντρα της. Αυτή όμως του αποκαλύπτει ότι είναι ερωτευμένη μαζί του.


Παίρνει τηλέφωνο τον άντρα της, του ανακοινώνει τα νέα και εύχεται σ’ αυτόν και στην ανιψιά να ευτυχίσουν και αυτοί όπως η ίδια με τον Πρέμεντ.
Οι Μεσότιτλοι έχουν μεταφραστεί από εμένα.



Die Straße (1923)

Die Straße (1923)
Ο δρόμος


Του Karl Grune
Ο δρόμος είναι μια άμεση μαρτυρία της ηθικής κρίσης που διαπερνά το γερμανικό έθνος την δεκαετία του 20. Είναι η ιστορία ενός ώριμου άνδρα που νιώθει να  πνίγεται με την οικογενειακή του ζωή και έλκεται ακαταμάχητα από την νυχτερινή ζωή του δρόμου που τον παρασύρει  ένα νεαρό κορίτσι, πιθανόν πόρνη. Το δράμα εκτυλίσσεται μέσα σε μία νύχτα στην  οποίο ο πρωταγωνιστής θα κατηγορηθεί για φόνο.
Αν και το θέμα της ταινίας είναι ο ξεπεσμός ενός καθημερινού άνδρα που παρασύρεται και  εγκαταλείπει το σπίτι του της προς αναζήτηση περιπέτειας στο δρόμο, ο Carl Mayer, μας παρουσιάζει έναν Γερμανικό νεορεαλισμό, κάτι που στην Γαλλία ονομάστηκε avant-garde, και εξπρεσιονισμό συνάμα.
Παράλληλα, έχουμε και τις ιστορίες άλλων χαρακτήρων που τελικά συγκλίνουν σε ένα τραγικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, η επιλογή αυτού του θέματος, αυτή η παρουσίαση του Βερολίνου έχει να κάνει περισσότερο με το όραμα που μας έφερε ο Fritz Lang στην εκπληκτική ιστορία του «Δρ Μακούζε». Η εναρκτήρια σκηνή μας προϊδεάζει για τον πρωταγωνιστή που στο μικρό, σκοτεινό διαμέρισμα του, παρατηρεί γοητευμένος την αστική ζωή που τον περιμένει έξω. Αλλά μόλις κατέβει στο δρόμο, σε μια πολύβουη, ξέφρενη και σχεδόν επιθετική παρέα ύποπτων ανθρώπων όπου ένας άνθρωπος, όπως ο πρωταγωνιστής έχει ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης. Το τι περιμένει τον πρωταγωνιστή μας στην νυχτερινή του περιπέτεια, μας το παρουσιάζει συμβολικά ο σκηνοθέτης, όταν ο ήρωάς μας ακολουθεί μια νεαρή γυναίκα τις οποίας το κεφάλι μετατρέπεται σε... νεκροκεφαλή.


Αργότερα μας εμφανίζεται η νεαρή γυναίκα η οποία είναι μια πόρνη που ψάχνει για αφελή θύματα. Συμβολική και η παρουσίαση της φωτεινής επιγραφής ενός καταστήματος οπτικών που τα δύο φωτεινά μάτια της επιγραφής μοιάζουν να παρατηρούν τα συμβαίνοντα στην αμαρτωλή νύχτα.


Έχουμε και αθώα πρόσωπα που εμπλέκονται στην όλη υπόθεση. Η πόρνη και ο σύντροφος προστάτης της έχουν ένα κοριτσάκι και έναν τυφλό παππού που ζει μαζί τους.


Ο μεσήλικας της ιστορίας μας φαίνεται να γοητεύεται από την νεαρά πόρνη και αυτή τον παρασύρει να παίξει χαρτιά μα μια ύποπτη παρέα που στην οποία μετέχει ο προστάτης της και άλλο ένα – κατ αυτούς - υποψήφιο θύμα για να το ξεκοκαλίσουν. Το υποψήφιο θύμα στην αρχή τας χάνει όλα αλλά την τελευταία στιγμή κατορθώνει να ρεφάρει και να τους τα μαζέψει όλα. Οι κακοποιοί δεν σκοπεύουν όμως να αφήσουν να τους ξεφύγει ο τύπος με ένα τόσο συμπαντικό χρηματικό ποσό. Βάζουν λοιπόν την πόρνη να τον παρασύρει δήθεν για ερωτικές περιπέτειες στο σπίτι της με σκοπό να τον ληστέψουν. Ταυτόχρονα όμως ο μεσόκοπος οικογενειάρχης ακολουθεί την νεαρά πόρνη μιας και  το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να κάνει έρωτα μαζί της. Την ώρα που αυτή προσπαθεί να τον αποκρούσει, ο προστάτης της επιχειρεί να ληστέψει τοτον κερδισμένο του χαρτοπαιγνίου. Αυτός τραβά πιστόλι για να αμυνθεί, τότε ο κακοποιός του ορμά με μαχαίρι και τον τραυματίζει θανάσιμα.
Από την φασαρία ξυπνά και σηκώνεται το κοριτσάκι,. Σηκώνεται και ο τυφλός παππούς του και πέφτει επάνω στον νεκρό. Το κοριτσάκι ξεχύνεται έντρομο έξω απ’ το σπίτι. Ένας αστυφύλακας που το βρίσκει προσπαθεί να το επαναφέρει στο σπίτι της. Εκεί βρίσκει το πτώμα και καλή σε συναγερμό τους συναδέλφους του. Η νεαρή πόρνη για να γλυτώσει τους δικούς της ανθρώπους ισχυρίζεται ότι φονιάς είναι ο μεσήλικας πρωταγωνιστής, λόγο ζήλιας. Αυτός από το σοκ της όλης κατάστασης δεν μπορεί να αρθρώσει ούτε λέξη. Τότε προφυλακίζεται ως βασικός ύποπτος του φόνου. Η ανάκριση συνεχίζεται και ο δράστης ερωτάται τι γνωρίζει για την υπόθεση. Αυτός ισχυρίζεται ότι έλειπε όλη την νύχτα από το σπίτι και δεν έχει ιδέα του έγινε. Τότε το κοριτσάκι γεμάτο αφέλεια τον ρωτά γιατί το βράδυ έφυγε ξαφνικά από το σπίτι. Αυτό ήταν. Η μικρή μες την αφέλειά της κάρφωσε τον πατέρα της και έτσι ο μεσήλικας την γλύτωσε και αφέθηκε ελεύθερος. Γύρισε σπίτι του όπου η γυναίκα του χωρίς να ρωτήσει το παραμικρό του σερβίρει την σούπα.
Ο ήρωάς μας επανέρχεται στην ρουτινιάρικη αλλά ασφαλή ζωή του.
Χαρακτηριστικό του Carl Mayer είναι ότι ελάχιστα παρεμβάλει μεσότιτλους στην ταινία. Αφήνει τον θεατή να μαντέψει μόνος του την πλοκή της ταινίας. Την μετάφραση των έστω λίγων αυτών μεσότιτλων την έκανα εγώ,




Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Die Nibelungen 1966-1967

Die Nibelungen 1966-1967

Μέρος Πρώτο: Siegfried

Μέρος Δεύτερο: Kriemhilds Rache


Αν σας ενδιαφέρει μόνο να γνωρίσετε τον Γερμανικό και γενικότερα τον βορειοευρωπαϊκό θρύλο των Νιμπελούγκεν αλλά δεν έχετε καμία διάθεση να μπλέξετε με προπολεμικά ασπρόμαυρα βουβά έργα, τότε η ταινία σε δύο μέρη: το πρώτο  το 1966 και το δεύτερο το 1967 είναι αυτό που σας χρειάζεται. Πράγματι από την δεκαετία του πενήντα είχαν βολιδοσκοπήσει τον Fritz Lang αν ήτο διευθετημένος να ξανασκηνοθετήσει πάλι μια ταινία με θέμα τον θρύλο των Νιμπελούγκεν. Αυτός δεν φάνηκε πρόθυμος για κάτι τέτοιο διότι υπεστήριζε ότι σε τέτοια περίπτωση δεν θα είχε τίποτε νέο να προσθέσει. Τελικά επιλέγει ο Harald Reinl ο οποίος κατά το πρότυπα του Fritz Lang γύρισε την ταινία σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος που ονομάστηκε «Ζίγκφριντ» το 1966 κα ι το δεύτερο μέρος το 1967 με τον τίτλο «Η Εκδίκηση της Κρίμχιλντ». Πρωταγωνιστής στο ρόλο του Ζίγκφριντ επελέγη ο τρίτος ολυμπιονίκης του 1964 στην σφύρα, ο Uwe Beyer, ο οποίος δεν είχε καμία πείρα σχετικά με την υποκριτική.


Ως Κρίμχιλντ επελέγη η Maria Marlow, η οποία μπορεί να ήταν μια όμορφη ξανθιά, απείχε όμως πολύ από την εικόνα της παραμυθένιας ξανθιάς με τις χρυσές κοτσίδες που μας παρουσίασε η ταινία του 1924. Αυτός που δίνει ρέστα είναι ο Siegfried Wischnewski στο ρόλο του αντιπαθούς Χάγεν. Γενικά το όλο εγχείρημα κόστισε περί το 8 εκατομμύρια μάρκα, ποσό ρεκόρ για την μεταπολεμική Γερμανία. Το κοινό όμως ανταποκρίθηκε ανάλογα και γέμισε ασφυκτικά τις αίθουσες όπου προβάλλετο. Αγνόησαν τους κριτικούς πού όχι μόνο δεν το παίνεσαν αλλά το αντιμετώπισαν αδιάφορα στην καλλίτερη περίπτωση, συχνά το καυτηρίαζαν και το ειρωνευοντουσαν.
Θα το επαναλάβω. Μην περιμένετε από τις ταινίες αυτές να δείτε τίποτε σκηνοθετικά αριστουργήματα. Για να γνωρίσετε όμως τον μύθο των Νιμπελούγκεν είναι κάτι το άνετο και ξεκούραστο. Το περιεχόμενο των  ταινιών ανταποκρίνεται σχεδόν ολοκληρωτικά με το περιεχόμενο αυτών του 1924. Οι σημαντικότερες διαφορές και συμπληρώσεις είναι οι εξής:
Ο Ζίκφριντ δεν πέφτει τυχαία πάνω στον δράκο, αλλά ξεκινά  με σκοπό να τον σκοτώσει και να καρπωθεί τον αμύθητο θησαυρό του οπίου ο δράκος είναι φύλακας. Κατά τα λοιπά τον σκοτώνει, λούζεται με το αίμα του και γίνεται άτρωτος εκτός από το επίμαχο σημείο που του κώλυσε ένα φύλο δέντρου. Αντιμετωπίζει και νικά τον βασιλιά των νάνων Άλμπεριχ, του αποσπά τον μαγικό φιλέ που τον κάνει αόρατο, όχι όμως και να του δίνει την ικανότητα να παίρνει όπια μορφή θέλει. Ανάμεσα στα πολύτιμα αντικείμενα του θησαυρού υπάρχει και το δαχτυλίδι των  Νιμπελούγεν που όπως του εξήγησε ο νάνος Άλμπεριχ, η βασίλισσα της Ισλανδίας Μπρουνχίλντε η οποία ήταν μια Βαλκιρία (Βαλκηρίες ήσαν κάτι κατώτερες θεότητες), καταδικάστηκε από τον θεό Βοτάν σε αιώνια ύπνο διότι ενώ της είχε αναθέσει να φυλάει τον θησαυρό των Νιμπελούγκεν, αυτήν την πείρε ο ύπνος με αποτέλεσμα μα της τον κλέψουν. Από τον ύπνο δε θα συνέλθει παρά μόνο όταν βρεθεί κάποιος που θα βρει το δαχτυλίδι και θα της το φορέσει. Τότε ο Ζιγκφριντ αποφασίζει να πάει μέχρι την Ισλανδία και να ξυπνήσει την βασίλισσα από τον αιώνιο ύπνο της


Πράγματι φθάνει στην Ισλανδία και φορά το δαχτυλίδι σιν Μπρουνχίλντε και καταφέρνει να την ξυπνήσει.


Αυτή τον ερωτεύεται και θέλει να τον κρατήσει εκεί για πάντα. Αυτός για να την ξεφορτωθεί της λέει ότι θα επιστρέψει. Όταν κάποτε ο Ζίγκφριντ ξαναέφθασε στην Ισλανδία με σκοπό να συμπαρασταθεί τον βασιλιά της Βουργουνδίας Γκούντα που την ήθελε να την παντρευτεί, αυτή νόμισε ότι επέστρεψε γι αυτήν και απογοητεύτηκε πολύ όταν έμαθε τον σκοπό της επιστροφής του.


Κατά τα άλλα η ταινία κυλάει όπως και αυτή του 1924 και τελειώνει με την Κρίμχιλντ να ορκίζεται πάνω από τον νεκρό άντρα της εκδίκηση.


Στο δεύτερο μέρος της ταινίας μαθαίνουμε ότι όταν ο Ζίγκφριντ δολοφονήθηκε, η Κρίμχιλντ ήταν ήδη έγγειος και σε λίγο γέννησε το παιδί του. Τότε αυτή αποφάσισε να αποσυρθεί την πατρίδα του νεκρού άντρα της και να αναθρέψει το παιδί της διαποτίζοντας  το με την ιδέα ότι κάποια μέρα έπρεπε να εκδικηθεί τον φόνο του πατέρα του. Ο Χάγκεν που δεν ήθελε κάτι τέτοιο πείθει τον βασιλιά Γκούντα να απαγάγουν το παιδί και να το δώσουν να μεγαλώσει σε μοναστήρι. Στήνει λοιπόν ενέδρα στην Κρίμχιλντ ενώ αυτή ταξιδεύει προς το Ξάντεν για να της απαγάγει το παιδί της. Επάνω όμως στην διαμάχη το παιδί σκοτώνεται! Απαρηγόρητη η Κρίμχιλντ νιώθει να έχασε τα πάντα. Τότε εμφανίζετε αντιπροσωπεία του βασιλιά των Ούννων Αττίλα και της προτείνει να δεχτεί να γίνει σύζυγος του τρομερού βασιλιά.

Η Κρίμχιλντ έχοντας απογοητευτεί από την στάση της οικογένειάς της και έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού της την εκδίκηση δέχεται και γίνεται βασίλισσα των Ούννων στο πλευρό του Αττίλα.


Κάποτε γεννιέται ένα αγόρι που θα είναι και ο διάδοχος του Αττίλα. Στα τρία του χρόνια το παιδί πρέπει να βαπτιστεί. Τότε η Κρίμχιλντ ζητά από τον Αττίλα να καλέσουν τα αδέλφια και όλους τους συγγενείς της για την βάπτιση. Οι Βουργουδοί δέχονται την πρόσκληση αλλά καταφθάνουν στην χώρα των Ούννων συνοδεία ισχυρότατης φρουράς. Η Κρίμχιλντ ζητά τότε από τον Αττίλα να δολοφονήσουν τον Χάγκεν. Αυτός αρνείται διότι θεωρεί ότι οι επισκέπτες είναι κάτι το ιερό.


Τότε αυτή στρέφεται προς τον αδελφό του Αττίλα ο οποίος της έχει αδυναμία και του ζητά να αψηφήσει τον αδελφό του και να σκοτώσει τον Χάγκεν.


Αυτός του ορμά να τον σκοτώσει αλλά στην μονομαχία ο Χάγκεν σκοτώνει τον αδελφό του βασιλιά.

Τα παρακάτω συμβαίνουν όπως και στην ταινία του 1924. Στο γενίκευμα της διαμάχης το παιδί σκοτώνεται Μετά από μια άγρια σφαγή η Κρίμχιντ καταφέρνει να πάρει την εκδίκησή της. Εδώ όμως φαίνεται να χάνει και η ίδια την ζωή της.

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

Die Nibelungen 1924

Die Nibelungen 1924
Οι Ιππότες της Ομίχλης


Γερμανοί διανοούμενοι κατάλαβαν από νωρίς ότι για να εμπεδώσεις το εθνικιστικό φρόνημα ενός λαού δεν αρκεί μόνο να του διδάξεις την ιστορία του, αλά πριν από αυτή πρέπει να του καθιερώσεις μία κάποια μυθολογία. Ο θρύλος των «Νιμπελούγκεν» υπήρχε στις βόρειες χώρες με πολλές παραλλαγές. Ελάχιστα διέφερε η προφορά των ονομάτων των ηρώων του μύθου, ανάλογα αν μιλάμε για Νορβηγία, Δανία, Γερμανία, Σουηδία, κ.λπ., γεγονός που προδίδει την κοινή καταγωγή των λαών αυτών. Ακόμα όμως και μέσα στην Γερμανία ο μύθος κυκλοφορεί σε πολλές παραλλαγές, ανάλογα με την περιοχή. Κατά το 1200 κυκλοφορεί μία ωδή άγνωστου ποιητή, κάτι όπως η δική μας Ιλιάδα και Οδύσσεια.
 Ο μεγάλος μουσουργός Ρίχαρντ Βάγκνερ συνέθεσε την τετραλογία της επικής την όπερας «Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν»:,
1.      Ο Χρυσός του Ρήνου (1851–1854)
2.      Βαλκυρία (1851–1856)
3.      Ζίγκφριντ (1851–1871)
4.      Το Λυκόφως των Θεών (1848–1874)
Είναι σίγουρο πως ο Τόλκιν από κει εμπνεύστηκε το έργο του «Ο ‘Άρχοντας των Δαχτυλιδιών».
Ο Fritz Lang μας παρουσίασε στον κινηματογράφο το 1924 την δική του εκδοχή του μύθου που βασίζεται στον μύθο που προέρχεται από την περιοχή του Passau, και την ταινία την χώρισε σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος ονομάζεται «Ζίγκφριν»( Siegfried)  και το δεύτερο «Η Εκδίκηση της Κρίμχιλντ» (Kriemhilds Rache)..

Πρώτο μέρος
Ζίγκφριν

Ο νεαρός Ζίγκφριντ, γιος του βασιλιά του Xanten, διαμένει στο εργαστήριο του σιδηρουργού Mime για να μάθει την τέχνη του σιδερά. Κάποτε κατασκευάζει ένα καταπληκτικό σπαθί και φαίνεται να ξεπέρασε στην τέχνη τον δάσκαλό του.


Αυτός δεν μπορεί να κρύψει την ζηλοφθονία του, έτσι όταν ο νεαρός ακούει να μιλάνε για τον βασιλιά της Βουργουνδίας στο Γορμς, στις όχθες του Ρήνου και για την πεντάμορφη αδελφή του την Κρίμχιλντ, αποφασίζει να ταξιδέψει μέχρι εκεί και να την ζητήσει σε γάμο.


Τότε ο ζηλόφθονας σιδεράς αναλαμβάνει να του δείξει δήθεν τον δρόμο για το  Γορμς, στην πραγματικότητα όμως τον στέλνει να πέσει στα νύχια ενός φοβερού δράκου.


Τελικά ο Ζίγκφριν με το καταπληκτικό σπαθί του σκοτώνει τον δράκο και μαθαίνει πως άμα κάνει μπάνιο με το αίμα του, θα γίνει άτρωτος και δεν θα τον διαπερνούν βέλη και δόρατα. Την ώρα όμως που λούζεται με το αίμα, ένα φύλο δέντρου κολλά στην πλάτη του, έτσι ώστε αποκτά ένα ευάλωτο σημείο στο σώμα του που αν το ξέρει εχθρός του και τον καρφώσει εκεί, θα μπορέσει να τον θανατώσει. Βλέπουμε λοιπόν πλήρη ταύτιση του μύθου του Ζίγκφριν με αυτόν του δικού μας του Αχιλλέα!  Παρακάτω έρχεται αντιμέτωπος  με τον Άλμπεριχ, τον βασιλιά των νάνων που φυλάγουν τον θησαυρό των Νιμπελούγεν.


Ο Άλμπεριχ κατέχει έναν μαγικό φιλέ που όταν τον φοράει τον κάνει αόρατο ή του δίνει όποια μορφή επιλέξει αυτός. Ο Ζίγκφριντ τον νικάει και ο Άλμπεριχ για να γλυτώσει τη ζωή του υπόσχεται στον Ζίγκφριντ να του παραδώσει τον θησαυρό και τον μαγικό φιλέ, και να τον κάνει τον πλουσιότερο και ισχυρότερο βασιλιά του κόσμου!  Πράγματι. Με την βοήθεια του πλούτου, του μαγικού φιλέ και της φήμης που απέκτησε ο Ζίγκφριντ ως φονέας του  δράκου, υπέταξε διάφορα βασίλεια και έκανε υποτελείς του αρκετούς βασιλείς. Τα κατορθώματά του έγιναν άσματα που τα τραγουδούσαν οι βάρδοι στης διάφορες αυλές, καθώς και στην αυλή του Γκούντερ, του βασιλιά της Βουργουνδίας, η αδελφή του οποίου είχε ερωτευτεί τον Ζίγκφριν πριν ακόμα τον συναντήσει, ακούγοντας μόνο από τους τροβαδούρους τα ηρωικά του κατορθώματα.


Κάποτε ο Ζίγκφριν έφθασε στο Γορμς, στην αυλή του βασιλιά της Βουργουνδίας και του ζήτησε το χέρι της αδελφής του Κρίμχιλντ. Αυτός δεν έδειξε να είχε αντίρρηση, επειδή όμως ήταν καψούρης με την ωραία αλλά άγρια βασίλισσα της Ισλανδίας, του ζήτησε να τον βοηθήσει να την κατάκτηση και μετά θα ικανοποιούσε και την δική του επιθυμία. Πράγματι, έφθασαν στην Ισλανδία και η βασίλισσα Μπρουνχίλντε ήταν πολύ ζόρικη. Ο άντρας που θα ήθελε να την παντρευτεί θα έπρεπε να αγωνιστεί σε τρία αθλήματα μαζί της και να την νικήσει, ειδάλλως θα χάσει την ζωή του. Η βασίλισσα όμως είχε τεράστια δύναμη που πήγαζε από το μαγικό μπρασελέ που φορούσε. Εκμεταλλευόμενος τον μαγικό του φιλέ ο Ζίγκφριν πήρε την μορφή του βασιλιά Γκούντα και νίκησε την Μπουνχίλντε. Έτσι επέστρεψε ο Γκούντα στο Γορμς με το λάφυρό του και εκεί έγιναν διπλοί γάμοι. Ο δικός του με την Μπρουνχίλντε και της αδελφής του με τον Ζίγκφριν. Στο παλάτι σπουδαίο ρόλο έπαιζε ένας θείος του βασιλιά Γκούντερ, ο Χάγκεν, ο οποίος ήταν κάτι σαν σύμβουλος του βασιλιά και αρχηγός του στρατού.


Αυτός προσπαθούσε να πείσει τον βασιλιά ανιψιό του να εκμεταλλευτεί στο έπακρον τις ικανότητες του Ζίγκφριν, στον ίδιο όμως δεν του είχε μεγάλη εμπιστοσύνη διότι φοβόταν τις ικανότητές του και το ότι ήτο πολύ δημοφιλής.
Η Μπρουνχίλντε μπορεί να νικήθηκε από τον Ζίγκφριν, δεν εκτιμούσε καθόλου όμως τον Γκούντα και δεν τον άφηνε να την πλησιάσει. Το μαγικό μπρασελέ που φορούσε της έδινε την δύναμη να τον αποκρούει. Απελπισμένος ο Γκούντερ και ορμώμενος από τις παροτρύνσεις του Χάγκεν ζητά από τον Ζίγκφριν να τον βοηθήσει ακόμα μια φορά.


Τότε αυτός με την βοήθεια του μαγικού φιλέ παίρνει την μορφή του Γκούντα κα της αποσπά σχετικά εύκολα το μπρασελέ. Κατόπιν αυτού τα πράγματα έγιναν εύκολα για τον Γκούντα.
Κάποτε η Μπρουνχίλντε έμαθε την αλήθεια και λύσσαξε από το κακό της εναντίων του Ζίγκφριν που την είχε ξεγελάσει. Ζήτησε δε από τον Χάγκεν να σκοτώσει τον Ζίγκφριν. Αυτός ευχαρίστως θα το έκανε διότι κατά βάθος δεν τον χώνευε. Έπρεπε όμως πρώτα να έχει την συγκατάθεση του βασιλιά Γκούντα. Αυτός με κανέναν τρόπο δεν άφηνε να γίνει κάτι τέτοιο. Τότε η Μπρουνχίλντε του είπε ψέματα. Ότι και καλά ο Ζίγκφριν με την μορφή του Γκούντα δεν αρκέστηκε απλώς να της αποσπάσει το μπρασελέ, αλλά να τον υποκαταστήσει και στα συζηγικά του δικαιώματα! Αυτό ήταν! Ο Γκούντα το πίστεψε καο θύμωσε πολύ. Έδωσε δε το ελεύθερο στον Χάγκεν να τον σκοτώσει. Αυτός αφού απέσπασε με δόλιο τρόπο από την Κρίμχιντ το το μυστικό του Ζίγκφριν, σχετικά με το ευάλωτο σημείο του σώματός του, οργάνωσε κυνήγι και εκεί κατάφερε σημαδεύοντας με το δόρυ του τον Ζίγκφριν στο τρωτό του σημείο να τον δολοφονήσει.
Το έργο τελειώνει με την Κρίμχιλντ πάνω από τον νεκρό . Ζίγκφριν να ορκίζετε εκδίκηση.


Εντωμεταξύ η βασίλισσα Μπρουνχίλτε αυτοκτονεί υπό το βάρος των τύψεων.
αξιοσημείωτο είναι το ότι συνυπάρχουν αμφότερες οι θρησκείες. Και η Χριστιανική και η παλαιότερη η πολυθεϊστική

Δεύτερο μέρος
Η εκδίκηση της Κρίμχιλντ

Η Κρίμχιλντ μοιράζει χρήματα σε αναξιοπαθούντες από την περιουσία του Ζίγκφριντ που προέρχεται από τον θησαυρό των Νιμπελούγκεν και ξεσηκώνει τον λαό εναντίον του Χάγκεν. Τότε αυτός αρπάζει τον θησαυρό και τον ρίχνει μέσα στον Ρήνο για να αφαιρέσει από την Κρίμχιλντ την δυνατότητα να μοιράζει χρήματα στον λαό και να τον ξεσηκώνει εναντίον του. Αυτή ζητά συνέχεα από τον βασιλιά αδελφό της να τιμωρήσει τον δολοφόνο του άντρα της. Αυτός όμως, αισθανόμενος την συνενοχή του στο θέμα αυτό αρνείται να ανταποκριθεί στο αίτημά της.
Τότε καταφθάνει αντιπροσωπεία του βασιλιά των Ούννων Αττίλα  με σκοπό να ζητήσουν το χέρι της Κρίμχιλντ για λογαριασμό του βασιλιά τους. Η Κρίμχιλντ έχοντας απογοητευτεί με την στάση της οικογένειάς της και έχοντας πιθανόν άλλα πράγματα στο μυαλό της δέχεται την πρόταση και αναχωρεί για την περιοχή των Ούννων όπου και παντρεύεται τον βασιλιά του.


Κάποτε γεννά ένα αγόρι το οποίο είναι το μοναχοπαίδι του βασιλιά Αττίλα και ο διάδοχός του. Τότε η Κρίμχιλντ που ποτέ δεν είχε παραιτηθεί απ ό το να ψάχνει εκδίκηση για την δολοφονία του πρώην άντρα της, ζητά από τον  Αττίλα να προσκαλέσουν τα αδέλφια και τους συγγενείς της σε μία γιορτή  προς τιμή του βρέφους. Οι Βουργουνδοί αποδέχονται την πρόσκληση, μαζί και ο Χάγκεν, και προσέρχονται στην αυλή του βασιλιά Αττίλα συνοδεία ισχυρής φρουράς. Τότε η Κρίμχιλντ ζητά απ τον Αττίλα να δολοφονήσουν τον Χάγκεν, αυτός όμως αρνείται διότι πιστεύει ότι οι φιλοξενούμενοι είναι πρόσωπα ιερά. Τότς αυτή στρέφεται προς του Ούννους πολεμιστές και τάζει μεγάλη αμοιβή σε αυτόν που θα σκοτώσει τον Χάγκεν. Πράγματι την ώρα που οι «μεγάλοι» διασκεδάζουν εντός στην αίθουσα και οι απλοί στρατιώτες μπεκροπίνουν έξω από αυτή, Ούννοι στρατιώτες προβοκάρουν τους Βουργουνδούς και αρχίζει καυγάς κατά των οποίο σκοτώνονται πολλοί Βοργουνδοί. Το νέο φθάνει και στην αίθουσα που γίνεται η γιορτή, με αποτέλεσμα ο καυγάς να γενικευτεί. Επάνω στην διαμάχη οι Βουργουνδοί σκοτώνουν το παιδί του Αττίλα και της Κρίμχιλντ με αποτέλεσμα να ξεσηκώσουν τους πάντες εναντίον τους.


Οι Βοργουνδοί πολεμούν γενναία με αποτέλεσμα πολυάριθμες σφαγές και από τα δύο στρατόπεδα. Τελικά οι Βουργουνδοί ταμπουρώνονται στην αίθουσα τελετών όπου οι Ούννοι την πυρπολούν. Λίγοι από τους Βουργουνδούς διασώζονται, μεταξύ αυτών τα αδέλφια της Κρίμχιλν και ο Χάγκεν.

Τότε η Κρίμχιλντ τους προτείνει να παραδώσουν τον Χάγκεν και οι υπόλοιποι να αναχωρήσουν σώοι. Αυτοί αρνούνται , η μάχη συνεχίζεται μέχρι που όλοι οι Βουργουνδοί να πέσουν μέχρι ενός. Έτσι η Κρίμχιλντ πήρε την εκδίκησή της.


Ενώ στο πρώτο μέρος μας παρουσιάζεται μια ιστορία εν είδη παραμυθιού με δράκους, ξωτικά, ιππότες και έρωτες, το δεύτερο μέρος δεν είναι τίποτε άλλο από μια απέραντη σφαγή για να πάρει η Κρίμχιλντ την εκδίκησή της.





Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

WITHIN OUR GATES 1920

WITHIN OUR GATES 1920




Η απάντηση του Αφροαμερικανού σκηνοθέτη Oscar Micheaux στον DW Griffen για την ταινία του: Η Γέννηση ενός Έθνους


Το 19819 φυλετικές ταραχές ξέσπασαν στο Σικάγο με αφορμή την ταινία του DW Griffen: Η Γέννηση ενός Έθνους, όπου οι μαύροι παρουσιάζονται ως επί το πλείστον ως ταραχοποιά στοιχεία, οι δε Κου-Κουξ-Κλαν ως «αγανακτισμένοι» λευκοί νοικοκυραίοι που καλύφτηκαν με σεντόνια και ξεχύθηκαν να αντιμετωπίσουν τους ταραχοποιούς νέγρους και να βοηθήσουν τους ανήμπορους λευκούς!
Ο Oscar Micheaux θεωρείται ο πατέρας του Αφοαμερικανικού κινηματογράφου μια και ο ίδιος – συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός – είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός σκηνοθέτης που γύρισε πάνω από 40 ταινίες. Αυτή είναι μόλις η δεύτερή του.




Για χρόνια η ταινία αυτή θεωρείτο χαμένη μέχρι που σε μια ταινιοθήκη της Ισπανίας το 1993 βρέθηκε η μοναδική σωζόμενη κόπια που είχε μετονομάστηκε ως «Η ΝΕΓΡΑ» σε φιλμ «Νιτρικής Κυτταρίνης» (εύφλεκτη). Αμέσως η εταιρία Filmoteca Espanola, στη Μαδρίτη, ανέλαβε την αποκατάστασή της και παρήγαγε ένα ασφαλές αντίγραφο!
Στη συνέχεα η ταινία αγοράστηκε από την «Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου» τμήμα: «Κινούμενη Εικόνα», «Ραδιοφωνία» και «Ηχογράφηση».
Το επόμενο βήμα ήταν η αποκατάσταση των Μεσότιτλων. Αυτοί, αρχές δεκαετίας του 20, είχαν «σβηστεί» για να μπουν στη θέση τους οι μεταφρασμένοι Ισπανικοί, οι δε πρωτότυποι χάθηκαν για πάντα. Τότε έγινε η αντίστροφη μετάφραση, από Ισπανικά στα Αγγλικά. Τα μεταφρασμένα αυτά όμως κείμενα δεν ανταποκρινόντουσαν με τα αυθεντικά όπως εγράφησαν την εποχή εκείνη όπου επικρατούσε η νότια Αφροαμερικανική διάλεκτος και διαφορετικοί ιδιωματισμοί. Για να προσεγγίσουν οι μεσότιτλοι αυτοί το πνεύμα του Oscar Micheaux και της εποχής του, ελήφθησαν υπόψη τρεις νουβέλες του σκηνοθέτη καθώς και οι μεσότιτλοι από ένα μετέπειτα φιλμ του, το μόνο που διεσώθη ολοκληρωτικά. Δυστυχώς! Και λέω δυστυχώς διότι για εμάς που ας ασχολούμαστε με μετάφραση μεσότιτλων και υποτίτλων αυτό ήταν ένας Γολγοθάς! Δέστε ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ:
And now, my beloved brethren and sistren,
that school 'n' unload 'em on all them dumb niggahs

Και τώρα ως προς την υπόθεση. Παρόλο που υπάρχει σαφείς διαχωρισμός της ρατσιστικής νοοτροπίας μεταξύ Βορά και Νότου, ο σκηνοθέτης θέλει να μας δείξει πως η ηπιότερη συμπεριφορά των Βορίων έχει πολιτικά κίνητρα, για να δείξουν ότι διαφέρουν από τους Νότιους. Στην πραγματικότητα υποβόσκει ο ίδιος ρατσισμός αλλά εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο. Ακόμα και οι (ας πούμε) υποστηρικτές των δικαιωμάτων των νέγρων, τους θεωρούν κατώτερα πνευματικώς όντα και τους υποστηρίζουν ως φιλάνθρωποι, όπως ακριβώς και σήμερα διάφοροι φιλόζωοι ενισχύουν φιλοζωικές οργανώσεις χωρίς να πιστεύουν ότι ζώα και άνθρωποι είναι του ίδιου πνευματικού επιπέδου. Σε απάντηση στον Griffen που εμφανίζει νέγρους κακοποιούς να κατατρέχουν λευκούς, μας παρουσιάζει όχλο λευκών που αποτελείτε από άνδρες και γυναικόπαιδα να λυντσάρουν και να καίνε μια οικογένεια νέγρων διότι πιστεύουν εσφαλμένα πως είναι υπεύθυνοι για την δολοφονία ενός κτηματία.


Και σε αντίθεση με την ταινία Η Γέννηση ενός Έθνους, όπου ο Griffen μας παρουσιάζει ένα νέγρο να κυνηγά με σκοπό να βιάσει μια νεαρή ηρωίδα, εδώ μας παρουσιάζεται ο αδελφός του δολοφονηθέντος, να μην είναι ικανοποιημένος από τα τόσα λιντσαρισμένα θύματα αλλά να επιτίθεται και να προσπαθεί να βιάσει την Σύλβια (EVELYN PREER), μια διανοούμενη δασκάλα την οποία είχε υιοθετήσει η οικογένεια που λιντσαρίστηκε. Στο τέλος αυτή διεσώθη διότι ο υποψήφιος βιαστής της ξεσκίζει την μπλούζα και με φρίκη διαπιστώνει από ένα σημάδι στο στήθος της ότι η Σίλβια στην πραγματικότητα είναι κόρη του από νόμιμο γάμο που είχε συνάψει με μία νέγρα και που αργότερα παρεδόθη προς υιοθεσία στην οικογένεια που λιντσαρίστηκε. Αυτός δε ήταν που πλήρωσε την εκπαίδευση της νεαράς!


Εδώ διαπιστώνουμε κάποια αφέλεια στο σενάριο που τείνει να κάνει το έργο «Μελό»! Αλήθεια πως θα ήταν δυνατόν ένας τέτοιος ρατσιστής να έχει συνάψει νόμιμο γάμο με νέγρα γυναίκα!
Πάντως ο σκηνοθέτης δεν μας παρουσιάζει όλους τους νέγρους ως αγίους. Όπως και μεταξύ των λευκών υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχει π.χ. Ο Λάρι, ο ετεροθαλής αδελφός της ξαδέλφης της Σίλβια ο οποίος είναι ένας κοινός γκάνγκστερ.


Ο δε Εφραίμ, ο υπηρέτης του δολοφονηθέντος κτηματία που είναι ένας σιχαμερός γλείφτης και που για να τα έχει καλά με τους λευκούς δεν διστάζει να υποδεικνύει άδικα ανθρώπους της φυλής του ως δολοφόνους. Στο τέλος, αφού με τις ενέργειές του αυτές έχει κεντρίσει το φυλετικό μίσος των


Τελικά την ταινία εκτός από πολιτική, μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε γκανγκστερική και ταινία μελό.
%ους μεσότιτλους της ταινίας μετέφρασα εγώ.